PIONUS. 



517 



Welbekekend is het feit, dat als men een van een vlucht 

 Margerietjes schiet men bijna zeker kan zijn al de overige 

 te bemachtigen, hoewel deze eigenschap ook min of meer aan 

 Okerparkieten, Maïsparkieten enz. eigen is. Het schijnt, dat 

 hoe meer Margerietjes er vallen, hoe minder lust de overlevenden 

 schijnen te gevoelen zich te verwijderen, doch met luid geschreeuw 

 in kringen om de lichamen hunner kameraden heen vliegen. 

 Hun vleesch smaakt zeer goed en is zelfs bij oude individuen 

 volstrekt niet zoo taai als dat der Papegaaien. 



P. M. broedt omstreeks het kleine droge seizoen. Gedurende 



dien tijd zijn de vogels zeer 

 stil en schijnen daardoor veel 

 minder talrijk. Geen nest 

 wordt gebouwd, maar legt 

 het wijfje hare 2 of 3 witte, 

 ovale eieren in nogal hooge 

 holle boomen of palmkroonen. 

 M. Afm. 33 X ^5 m-M. 



Beide seksen broeden en 

 zitten meermalen naast elkan- 

 der in de nestelholte. 



De kuikens, die even naakt 

 en hulpeloos ter wereld komen als die der Papegaaien, krijgen 

 eerst dons en dan vederen, maar verlaten het nest eerst in 

 bijna volwassen staat. 



Een jong Margerietje is in de kolonie niet erg gezocht; 

 er wordt dan ook weinig jacht op ze gemaakt. Vleugellam 

 geschoten individuen, die men menigmalen in gevangen staat 

 aantreft, kosten ongeveer /' 1.50. leven aan huis zeer lang en 

 leeren ook goed praten. 



Kop van Pionus mtnisiriius. 



F. maximiliani, Kuhl. 



„Volgens Salvadori vergistte Schomburgck zich, toen hij 

 Maximiliaan's Papegaai aangaf als inheemsch in Eng. Guiana. 

 De door hem gecollecteerde individuen zouden slechts jongen 

 zijn van P. iiiensti'ims. 



