UROCHROMA. 



523 



groen en dan in blauw aan het endgedeelte; huimpje en dekv. der eerste slagp. 

 zwart; slagp. zwart, die v. d. isten rang met smalle groene randen aan de buiten- 

 vlag; binnenste slagp. groengeel aan de buitenvlag ; vleugelrand met een lange 

 rozeroode vlek; dekv. ond. d. \\. nabij de vleugelranden zwart, de overige blauw, 

 maar de grootere verditer blauw evenals de binnenvlag der slagp. van onder; staartp. 

 rozerood met lilaviolette vlekken of tinten, de twee middelste bijna ongevlekt, de 

 uiterste met zwarte banden nabij de tippen; snavel en pooten okergeel; iris bruin. 

 Jong. Borstvederen blauwachtiger en staartvederen roodachtiger van tint. L. 16, 

 vl. II.5, st. 4.9, tars. I, culm. 1.8. (Jeö^r. ^«^. Trinidad, Venezuela en de Guiana 's. 

 Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



„Zevenkleur of Regenboog Parkieten, eng. Seven-colored 

 Parrakeets, Blackwinged Parrakeets or Bovianders, fr. Perruches 

 variées, behooren gelijk de naam aanduidt, tot onze fraaiste 

 kleine papegaaisoorten. Hun bovenkop is geelgroen en als 

 met schubbetjes bedekt, terwijl het overig vederkleed, behalve 

 zwart, bijna alle kleuren van den regenboog vertoont. In tegen- 

 stelling met de twee voorgaande, genera zijn de staartpennen 



breed tot bijna aan de tippen, 

 terwijl de dekvederen boven den 

 staart tot nabij het uiteinde der 

 rectrices reiken evenals bij de 

 twee volgende soorten. 



In de kolonie staan Z. P. bekend 

 als Pinnie-prakiekie, d. w. z. Ge- 

 vlekte parkieten, doch schijnen bij 

 ,. , , . de Indianen onbekend en dit doet 



Kop van L roc/irotita cingiilata. 



mij veronderstellen, dat de soort 

 eerst in den laatsten tijd in de Guiana's verschenen is. Noch 

 Bufïbn, Wateiton, Schomburgck, Whitely of Brown troffen Z. P. 

 aan, hoewel ze nu, zoowel hier als in Demerara, nogal dikwijls 

 voorkomen gedurende het droge seizoen en denkelijk ook 

 hier broeden. 



Z. P. leven over het algemeen in kleine vluchten van zelden 

 meer dan 25 individuen. Hun geluid klinkt in de vlucht onge- 

 veer als „krê kê ke krê", maar het voeden of loopen gaat, 

 evenals bij gewone Maïsparkieten, van allerlei klanken zooals 

 „ka katje ke" enz. vergezeld. Hun voedsel bestaat uit bloesems 

 en vruchten, vooral de zachte groene pitten der vruchten van 



