KLIMVOCtELACHTIGEN. 



533 



uitgezonderd bij de kleine Picumni. De uiterste staartpennen 

 zien er dikwijls zeer kort uit en reiken bijna niet over de 

 dekvederen. 



„De huid der S. is nogal dik, doch bij vele soorten in tegen- 

 stelling met de overige Picarür, min of meer tegen het vleesch 

 aangeplakt. 



De vederen aan den gedeeltelijk naakten bovenrug reiken 

 slechts even over de schoudervederen ; de buik is onbevederd, 

 doch de olieklieren zijn van pluimen voorzien. 



Beide seksen gelijken elkander min of meer, maar de wijfjes 

 zijn soms iets kleiner; bij de mannetjes predomineert het 

 scharlakenrood. De jongen komen min of meer overeen met 

 de mannetjes of wijfjes of hebben een eigen eerste vederkleed. 



Onze soorten varieeren in grootte van af een Troglodytes 

 furous tot een gewone Huisduif. 



Van alle klimvogels behooren S. tot de meest typische. 

 Met hunne krachtige pooten grijpen ze den bast der boomen 

 vast en drukken de stijve staartpennen tegen den stam aan. 

 Alle wagen zich van tijd tot tijd op den grond. Bij het op- 

 en neder klimmen springen S. schuin vooruit of achteruit, 

 maar zelden met den kop naar onder gekeerd. Dikwijls 

 schuren ook de buikvederen tegen den stam aan en worden 

 dan, vooral gedurende de regenseizoenen, min of meer bevuild. 

 Onder het klimmen kloppen S. met hun krachtigen snavel 

 tegen den bast der boomen. De zich daarin bevindende insecten 

 worden daardoor naar buiten gejaagd, doch over het algemeen 

 steekt de specht zijn zachte wormachtige, aan het uiteinde 

 echter harde tong, diep in de spleten en gaten van den bast. 

 De insecten blijven dan aan het kleverige vocht, dat de tong 

 bedekt, hangen en worden door den vogel opgeslokt. Deze 

 wijze van voedsel vergaren komt wel wat overeen met de 

 Kohbri's en Miereneters Myrmecopliaga. 



Dat S. in onze kolonie zich ook met vogeltjes voeden, 

 betwijfel ik, daar ik tot nu toe nimmer iets anders dan insecten 

 in de magen heb aangetroffen. Buitendien de halshuid van 

 onze grootere soorten leent zich niet tot het inslikken van 

 eene groote prooi. 



