10 
vertoont het dier in vele opzichten overeenkomst met de 
reptielen. 
Ook Ichthyornis en Hesperornis verschillen te veel om tot 
eene enkele orde vereenigd te kunnen worden. 
Hesperornis toch heeft tanden welke in eene gleuf staan; 
wervels met zadelvormige gewrichtsvlakten, slecht ontwikkelde 
vleugels, geene metacarpaliën, sternum zonder crista, korten 
staart, krachtig ontwikkelde achterste ledematen met zwem- 
pooten, geen pygostiel. 
Ichthyornis daarentegen heeft tanden welke in alveolen 
staan, biconcave wervels, groote vleugels, vergroeide meta- 
carpaliën, sternum met crista, korten staart tot een pygostiel 
vergroeid, zwakke pooten. 
Redenen te over, waarom deze drie soorten van tand- 
dragende vogels niet tot ééne orde kunnen vereenigd worden, 
maar elke soort tot eene der drie bestaande orden der voor- 
wereldlijke vogels gerekend moet worden. 
Trouwens, de groote verscheidenheid in gebit bij diersoorten, 
die na met elkander verwant zijn, bewijst afdoende, dat eene 
indeeling, die berust op ’t al of niet bezitten van tanden 
niet bijzonder betrouwbaar is. 
Daar de bekende tanddragende vogels behooren tot de drie 
hoofd-orden, mag men verwachten, dat voortgezette naspo- 
ringen en toevallige ontdekkingen op palaeontologisch gebied, 
nog meerdere tanddragende soorten aan het licht zullen 
brengen. 
Volgens Dames (6) bestond het gebit van Archaeopteryx uit 
15 kleine tanden, welke op de tusschen- en de bovenkaak 
gezeten waren. Zij waren 1 mM. lang, alle van bijna gelijke 
grootte en gelijken vorm en op gelijke afstanden in alveolen 
geplaatst. Zij waren cilindervormig, met eene plotseling toe- 
gespitste scherpe punt, welke naar achteren gebogen was. 
Vermoedelijk stonden 6 dier tanden in de tusschen- en 7 in 
de bovenkaak. 
De onderkaak is nog niet volledig bekend. Tot nu toe heeft 
men daarin 8 tanden gevonden, in het voorste en het mid- 
