18 
bereikte de tandlijst in deze periode haar hoogsten ontwik- 
kelingsgraad. Betreffende de vraag of deze rudimenten bij 
andere vogels nog in hoogere ontwikkelingsphasen voorkomen, 
zegt hij: „Eine Umwachsung von Zahnpapillen findet weder 
bei Sterna, noch, aller Voraussicht nach, bei irgend einer 
lebenden Vogel mehr statt.” 
Bij een embryo, waarvan de kop 25 mM. lang was, vond 
Rösre, behalve de beide tandlijsten, wier ontwikkeling reeds 
afgenomen was, twee andere epitheellijsten. Waar GARDINER (13) 
volgens de lezing van Rösr, meent, dat de vorming van 
papillen bij Melopsittacus een gevolg is van de kromming van 
den snavel, verklaart Röse deze vorming van epitheellijsten 
op eenigszins overeenkomstige wijze: zij zouden nl. veroor- 
zaakt worden door den smallen vorm van den snavel en de 
daardoor ontstaande drukking. 
Een zelfde rudiment van tandaanleg vond hij bij Struthio 
Camelus en bij Chelone Midas, doch de plooivorming van het 
epitheel ontbrak bij Struthio Camelus, wat volgens zijn 
beweren, niet anders te verwachten was, wegens de groote 
breedte van den snavel. 
Het is niet onmogelijk, dat andere onderzoekers de rudi- 
mentaire tandlijst reeds hebben waargenomen, vóór Rösr zijne 
desbetreffende mededeelingen openbaar maakte, zonder haar 
echter bepaaldelijk te erkennen voor ’t geen zij was. Immers 
reeds GARDINER — en volgens zijne mededeeling, ook JerrRIES — 
heeft aan den bovensnavel een tweetal gleuven waargenomen. 
Meer bepaaldelijk verzekert GARDINER aan het genoemde 
lichaamsdeel van Melopsittacus en Gallus eene epidermis- 
instulping en eene gleuf opgemerkt te hebben. Afgaande op 
zijne teekening zou men deze voor de tandlijst en de lipgleuf 
houden. En aan den ondersnavel vond hij, buiten de mond- 
holte „eine Einsenkung der Epidermis, welche verschwindet 
durch das Strecken der Epidermis, aber nicht durch das 
Zusammenschmelzen der Ränder.” 
Aangezien hij de gleuf van den bovensnavel hier met 
eene versmelting der randen vergelijkt, beschouwt hij deze 
