29 
reiken dus verder achterwaarts dan bij de vroeger behandelde 
embryonen. 
De dikte van de epidermis en van de tandlijst bedraagt op 
de plaatsen, welke in fig. 19 door de lijnen 1, 2 en 3 worden 
aangegeven: in de tandlijst 248 u, lateraal daarvan 76 wu en 
mediaal ervan 20 u. 
Opmerkelijk is het, dat zoowel in deze serie als in die, 
welke van de snavels van oudere embryonen vervaardigd 
werden, het epitrichium slechts losjes met de daaronder 
gelegen hoornlaag samenhangt; dit is daaruit te verklaren 
dat het stratum corneum zich hier scherp gedifferentieerd 
heeft en verhoornd is, waardoor de hoornscheede is ontstaan. 
Tengevolge daarvan is in vele doorsneden het epitrichium 
verloren gegaan, zoodat het, in de teekeningen, die op dit 
embryo betrekking hebben, niet in de tandlijsten voorkomt; 
in andere doorsneden echter is het bewaard gebleven, maar 
los tegen de hoornscheede aan gelegen. 
En juist hier heeft het epitrichium in de tandlijst eene 
belangrijke dikte en grootere uitgebreidheid verkregen, omdat 
de peripherische lagen van die tandlijst zich tot diep naar 
binnen toe in epitrichiaalcellen omgezet hebben. 
Wordt dus het epitrichium afgestooten, dan ontstaat dien- 
tengevolge in de tandlijst eene diepe sleuf, die voor aan den 
snavel het diepst is, doch verder naar achteren, waar de 
lijst lager wordt, onophoudelijk in diepte afneemt. (Vergelijk 
fig. 17, 18, 19 en 20). Doch niet alleen in de tandlijst is het 
epitrichium zeer sterk ontwikkeld, maar het strekt zich ook 
over de geheele oppervlakte van den bek uit, zoo is het b. v. 
nog waarneembaar ver voorbij de plaats waar de klierbuizen 
uitmonden (fig. 20). 
In dit stadium is dus ook in de mondholte niets meer van 
een opperhuidje te bespeuren. Onder het epitrichium heeft 
zich echter, zoowel aan den buitenkant des snavels als in den 
bek, het hoornweefsel sterk ontwikkeld. (Fig. 20). De epider- 
mis van den bovensnavel bestaat uit het stratum Malpighii 
en het stratum corneum, waarvan eenige lagen tot hoorn- 
