35 
scheiden, doordat de cellen van het stratum Malpighii nu den 
palissadevorm aangenomen hebben. Bij geen dezer embryonen 
werd waargenomen, dat de lijsten boven het oppervlak van 
de epidermis uitstaken, zooals Rösre verzekert dat het geval 
is (21), Mej. CARLSON (5) daarentegen bestrijdt. Sporen van 
liplijsten kwamen, voor zoover wij konden nagaan, niet voor; 
doch het is zeer wel mogelijk, dat deze bij oudere embryonen 
dan ons ten dienste stonden, wèl te vinden zijn. 
De 7 embryonen van Haematopus ostralegus zullen niet 
alle even uitvoerig beschreven worden, daar zij in hoofdzaken 
met de vroeger behandelde overeenkomen. Wij kunnen daar- 
door volstaan met het vermelden der afwijkingen. Bovendien 
stemmen boven- en ondersnavel in die mate met elkaar 
overeen, dat, wat van den een geldt ook van toepassing is 
op den ander, tenzij uitdrukkelijk iets anders gemeld wordt. 
Bij het jongste der onderzochte embryonen was de kop 
11 mM. lang. Eene verdikking van het epitheel in den boven- 
snavel vormde de eerste aanleg van de tandlijst. Deze ver- 
dikking begint op eenigen afstand van de punt en ligt aan 
den onderkant van den bovensnavel, in de mondholte. Op 
+ !/; van den afstand tusschen de punt en de choanen ver- 
dwijnt deze lijst. Lag, bij het jongste embryo van Gallinula 
chloropus (kop 9 mM.) de tandlijst in eene sleuf, bij het hier 
bedoelde is dat niet het geval. Wel valt ook hier in de 
oppervlakte der lijst eene sleuf waar te nemen, de vroeger 
besproken tandsleuf. Trouwens, het schijnt dat deze sleuf bij 
alle soorten voorkomt, maar van weinig beteekenis is. In den 
ondersnavel zijn geen epidermisverdikkingen gevonden, die 
als tandlijsten kunnen beschouwd worden. Het epitheel bestaat 
uit ronde, tamelijk gelijkvormige cellen, waarin nog geene 
verschillende lagen te onderscheiden zijn. 
Wanneer de kop van Haematopus ostralegus eene lengte 
van 15 mM. bereikt heeft, zijn de tandlijsten niet alleen in 
dikte, maar ook in lengte aanzienlijk toegenomen. Zij beginnen 
