38 
De verschijnselen, waargenomen bij het onderzoek van de 
snavels van twee embryonen van Haematopus ostralegus, 
wier koppen achtereenvolgens 24 en 26 mM. lang waren, 
stemmen over het algemeen met hetgeen wij over het vorige 
embryo opmerkten overeen. Zooals van zelf spreekt is bij deze 
oudere embryonen de vorming van de hoornscheede verder 
gevorderd; van de platte cellen, waaruit het opperhuidje 
bestaat, werd hier geen spoor meer aangetroffen; de holten in 
het epitrichium der tandlijsten zijn hier grooter en talrijker, 
en de randen van boven- en ondersnavel achter de tandlijsten 
zijn sterker uitgegroeid. (Fig. 8338). De tandlijsten zelve ver- 
dwijnen hier op ongeveer de helft van den afstand tusschen 
de punt en de choanen, d. w. z. op omstreeks %/, van den 
afstand van de punt tot de uitmonding der klierbuizen, welke 
hier in boven- en ondersnavel op dezelfde hoogte is gelegen. 
De hoornscheede is bij het oudste embryo sterk ontwikkeld. 
Van. Oedienemus crepitans, de soort welke wij nu zullen 
behandelen, waren een viertal embryonen voorhanden, wier 
snavels in hoofdzaken met die der reeds behandelde embryonen 
overeenkwamen. Bij het jongste van dit viertal was de kop 
14 mM. lang. De doorsneden van den snavel bewijzen, dat 
ook hier tandlijsten voorkomen, gevormd door verdikking van 
de epidermis, die zich hier nog niet duidelijk in verschillende 
lagen gedifferentieerd heeft. 
Heeft de kop van het embryo eene lengte van 20 mM. 
bereikt, dan komen krachtig ontwikkelde tandlijsten voor, welke 
diep in het mesoderm dringen, en bij de punt van den snavel 
aan de buitenzijde gelegen zijn, om zich verder achterwaarts 
naar de binnenzijde der mondholte te verplaatsen. De ver- 
schillende epitheellagen zijn goed te onderscheiden; in het 
epitrichium der tandlijsten komen holten voor. De liplijsten 
ontbreken in den ondersnavel; in den bovensnavel daarentegen 
bereiken zij eene dikte van 96 u, terwijl de epidermis aan 
de eene zijde van de lijst 80, aan de andere 82 u dik is. Zij 
