40 
Het laatste embryo van Ocdicnemus crepitans, waarvan 
de kop 28 mM. lang was, heeft tandlijsten, welke met die 
van het laatstvoorgaande overeenkomen; zij zijn echter dikker 
en strekken zich verder achterwaarts uit, zooals blijken kan 
uit de getallen, welke in de tabel zijn opgenomen. De tand- 
lijst neemt b.v. in den bovensnavel, over een afstand van 
+ 2,18 mM. van 2836 u (fig. 38) af tot 68 u (fig. 41), terwijl 
zij in den ondersnavel over een afstand van + 1.14 mM. 
van 260 u (fig. 39) tot 88 u (fig. 41) afneemt. 
De liplijsten ontbreken hier geheel en al. Opmerkelijk is 
verder, dat het epitrichium zich in de mondholte voortzet tot 
voorbij de plaats, waar de tandlijsten ophouden. In het midden 
van de mondholte vormt het slechts eene dunne laag; doch 
aan de buitenzijde, en vooral op de oppervlakte der tandlijsten 
bereikt het eene aanzienlijke dikte. (Fig. 38 en 39). Hoe meer 
de tandlijst afneemt, hoe dunner ook de epitrichiumlaag 
wordt. Juist in het epitrichium, dat de oppervlakte van de 
tandlijsten vormt, komen vele grootere en kleinere holten voor. 
Het schijnt, dat uit eenige kleinere gemakkelijk eene grootere 
holte ontstaan kan, en wanneer dit veelvuldig plaats heeft, 
zal weldra het geheele epitrichium van het oppervlak der 
tandlijst verdwenen zijn. Daardoor ontstaan scherpe gleuven 
in die lijsten of m.a.w. scherpe snavelranden. De wijze, 
waarop deze holten ontstaan, is ons niet gebleken. Het ver- 
moeden zou kunnen rijzen, dat deze holten misschien „kunst- 
producten” zijn, ontstaan bij de behandeling van het mate- 
riaal. Doch daar staat tegenover, dat die holten alleen in de 
tandlijsten en er vlak naast voorkomen, dus waar het epitri- 
chium dik is, terwijl ze daarentegen in de eveneens dikke 
epitrichiumlaag, welke de eiwrat van dezelfde embryonen 
bedekt, ontbreken. Waren het werkelijk „kunstproducten”, 
dan zouden wij ze toch ook dáár moeten aantreffen. Daar ze 
echter in de oudere stadiën menigvuldiger worden, geven ze, 
zooals boven reeds werd aangestipt, aanleiding tot het 
ontstaan der scherpe kaakranden. 
Alleen op die enkele plaatsen, waar het epitrichium dun 
