In dat geval. zegt Dames, zou men moeten aannemen dat 
er een tusschenstadium bestaan heeft, waarin de echte tanden 
verdwenen, de hoorntanden daarentegen nog niet aanwezig 
waren. Dit scheen hem echter niet aannemelijk. Steunende 
op eene mededeeling van Professor Frrrscn nam hij liever 
aan, dat de hoornpapillen werkelijk tanden, of ten minste 
iets als een aanleg van tanden zijn. Dr. GusrAv FRITSCH 
schreef hem namelijk: daar de tanden der vogels niet in 
follikelen, maar als papilachtige woekeringen van de tandlijst 
in de kaak ontstaan, en de vorming van dentin en email 
eerst later plaats heeft, moeten de papillen van de kaakranden 
tot de tandvormingen gerekend worden. En, zegt hij verder, 
„die Trennung von Hornzähnen und Schmelzzähnen bezeichnet 
also nur einen differenten Entwickelungsgang einer ursprung- 
lich gleichen Anlage.” 
Dames acht zich daardoor gerechtigd te beweren, dat de 
verhevenheden en papillen der tegenwoordige vogels op de 
echte tanden der fossiele vogels terug te brengen zijn. 
FÜHRBRINGER (12) deed onderzoekingen bij vele Laridae en 
Limicolae en kwam tot het resultaat, dat bij de embryonen 
der tegenwoordige vogels papillen, gelijkend op tandpapillen, 
aanwezig zijn. Daarbij zou volgens hem geen vorming van 
email, van epitheliën en van dentincellen voorkomen, maar 
worden de papillen later met een hoornachtige laag bedekt. 
„In BRONN’s Klassen und Ordnungen des Thierreichs” (4) wordt 
medegedeeld, dat bij Cacatua Cristata aan het einde van den 
bovensnavel, onder de hoornlaag zes papillen voorkomen, 
gevormd door de cutis en het stratum mucosum; in den 
ondersnavel vindt men er tien. Zij worden daar vergeleken 
met de cutispapillen in den hoef van het paard en in den 
hoorn van den rhinoceros. Zij dienen voor de vorming en 
de voeding van het hoorn, doch hebben met tandkiemen 
of restes van tandpapillen niets te maken. Bij de meeste 
vogels schijnen dergelijke cutispapillen niet voor te komen, 
wat tegen de meening pleit, dat wij er tandrestes in te 
zien hebben. 
