4 
eindelijk, door de verdere ontwikkeling van het been, geheel 
verdwijnen. 
Volgens BRroNN's „Klassen und Ordnungen des Thierreichs” 
(4) verzekerde MarsHarL, dat hij in de onder- en bovenkaak 
van Nymphicus Novae Hollandiae zeven holten heeft waarge- 
nomen, waarin bloedvaten uitmondden. In de wanden tusschen 
deze ruimten zaten eigenaardige witte korreltjes, terwijl de 
kaak nog kraakbeenig was. In elk der holten lag een SaiNr- 
Hrrarrr'sche papil, die gedeeltelijk boven de wanden uitstak. 
Deze papillen hadden een bekleedsel zonder bepaalde structuur, 
doch uit een stof bestaande, welke niet door alkaliën werd 
aangetast. MARsHALL schijnt echter niet op de gedachte te 
zijn gekomen, dat deze papillen misschien homoloog waren 
met tanden en alveolen. 
BRAUNN (3) opperde later twijfel aan de bewering van 
BLANCHARD, dat hij op de kaken der papegaaien plaatjes 
dentin zou gevonden hebben, en meent dat zij slechts uit 
verkalkt hoorn bestaan. Hij erkent echter het voorkomen 
van papillen bij Melopsittacus undulatus, die eerst na het 
uitkomen van het jonge dier verdwijnen en volgens hem te 
vergelijken zijn met de gekorven kaakranden van verschil 
lende zwemvogels. 
Frarsse heeft in de jaren 1880 (9) en ’81 (10) verschillende 
studiën aan dit onderwerp gewijd. Hij deelt daarin mede, dat 
hij, na de hoornlaag van de kaken bij een exemplaar van 
Melopsittacus verwijderd te hebben, „ganz deutliche Zähne” 
bemerkte. De verwijdering van het hoorn ging in dit geval 
zeer gemakkelijk in zijn werk, aangezien het bedoelde exemplaar, 
door slechte conservatie, eenigszins gemassereerd was — een 
feit, dat de betrouwbaarheid van de resultaten, waartoe hij 
kwam, stellig niet vermeerdert. In de bovenkaak trof hij drie, 
in de onderkaak tien duidelijk zichtbare papillen aan, terwijl 
er in beide kaken meerdere voorkwamen, die niet zoo duide- 
lijk te onderscheiden waren. Deze papillen waren rijk in 
bloedvaten, doch de plaatjes, die volgens BLANCHARD's mee- 
ning uit dentin bestonden — waarop de stof bij oppervlakkige 
