3 
ÍsIDoRE GEOFFROY SAINT-HILAIRE was het, die eenige jaren 
later aantoonde, dat het ontbreken van wortel en alveole bij 
deze papillen niet mocht beschouwd worden als een afdoend 
bewijs tegen de meening van zijn vader. Immers, die deelen 
ontbreken ook dikwerf bij de tanden der visschen — de tanden 
der haaien staan volgens hem in het tandvleesch — ja zelfs 
bij die der zoogdieren. 
BLANCHARD (2) verzekert verder, dat Prof. Meyer uit Bonn 
in 1841 het bestaan (la présence) aantoonde „de deux petites 
dents d'apparence cristalline situées à lextrómité de la mandi- 
bule supérieure chez de jeunes poulets arrivés presque au 
terme de incubation.” 
Het is echter niet onmogelijk, dat BLANCHARD zich ver- 
gist heeft, en dat Prof. Meyer met de „kleine tanden” 
niets bedoelde dan hetgeen men tegenwoordig de eiwrat der 
vogels noemt. 
BLANCHARD deelde ook de uitkomsten van zijne eigen onder- 
zoekingen mede. Hij schreef n.l. in 1860, dat hij, na de snavels 
van papegaaien van verschillende soorten van het hoornbe- 
kleedsel ontdaan te hebben, kleine verhevenheden bemerkte 
op de randen der beide kaken. Hij zag, dat bij Cacatua rosea 
en Cacatua Philippinarum deze papillen samenhangen met de 
kaken, een waarneming, die later bevestigd werd doordien 
hetzelfde verschijnsel bij Melopsittacus undulatus voorkomt. 
Op de kaakranden dezer vogels vond hij scherpe plaatjes, die 
soms met elkander verbonden zijn, en naar hij meende uit 
dentin bestaan. Bij eene vergrooting van 300 tot 350 malen 
ontdekte hij er evenwijdige of weinig divergeerende kanaaltjes 
in. Doch bij de papillen van de bovenkaak was dit alles minder 
duidelijk dan bij die van de onderkaak. 
Het verschijnsel, dat deze plaatjes één geheel uitmaken 
met de kaak vergelijkt hij met de algeheele versmelting van 
tanden en kraakbeen bij het kameleon. 
Hij wees er verder nog op, dat het hoornachtige bekleedsel 
der kaken niets met het tandstelsel heeft uit te staan en dat 
de papillen op ouderen leeftijd onregelmatiger worden en 
