Immers, indien het te bewijzen ware, dat bij de stamvormen 
der vogels geenerlei spoor van tanden voorkwam, dan zouden 
wij voor het onbegrijpelijke geval staan, dat de vogels een 
orgaan misten, dat zoowel bij de hooger als bij de lager 
ontwikkelde diersoorten voorkomt in ongeveer gelijken vorm. 
En dat is niet aannemelijk. 
Een orgaan, dat homoloog voorkomt bij verschillende, ver 
van elkander staande soorten, moet ook aanwezig geweest 
zijn bij den gemeenschappelijken stamvorm. Wanneer sommige 
klassen, die blijkbaar tot denzelfden stam behooren, oogen- 
schijnlijk dit orgaan ontberen, mag men juist op grond van 
hunne afstamming, veronderstellen, dat zij daarvan althans 
de rudimenten bezitten. En waar wij mogen aannemen, dat 
alle gewervelde dieren afstammen van dezelfde voorouders, 
kan het bijna niet anders of het orgaan der tanden, dat bij 
zeer verschillende klassen voorkomt, moet — zij het dan ook 
slechts in rudimentairen aanleg — ook bestaan bij die klasse, 
welke het schijnbaar mist. 
Het is niet te verwonderen, dat men, eenmaal opmerk- 
zaam geworden op het voorkomen van papillen in den snavel 
van sommige vogelsoorten, al spoedig op het vermoeden kwam, 
dat deze homoloog konden zijn met de tanden, wier aanwe- 
zigheid men veronderstelde. ErreNNE GEOFFROY SAINT-HILAIRE 
is volgens BLANCHARD de eerste geweest, die de aandacht der 
geleerde wereld op deze zaak vestigde. Deze beroemde pionier 
van het Darwinisme schreef reeds in 1821, dat hij papillen 
gevonden had bij Palaeornis torquatus en wel 17 in de boven- 
en 13 in de onderkaak, onder welke papillen een groot aan- 
tal zenuwen en bloedvaten gelegen waren. Hij beschouwde ze 
dus als rudimenten van tanden. Dezelfde onderzoeker vond in 
de onderkaak nog een tweede reeks van papillen, welke hij 
vergeleek met de tandkiemen van een menschelijk embryo 
van de derde maand. 
Cuvier wees er later op, dat deze papillen bedekt zouden 
zijn met eene hoornlaag, overeenkomende met het email 
der tanden. 
