41 
is, is het opperhuidje nog waarneembaar, overigens is het 
reeds verdwenen. 
Het stratum corneum onder het epitrichium gaat in hoorn- 
weefsel over, dat, zoodra het epitrichium is afgevallen, aan 
de oppervlakte komt en de hoornscheede van den snavel 
vormt. Het epitrichium gaat dus het eerst in de tandlijsten 
en op de eiwrat — die er spoedig doorheen breekt — te niet. 
Veel minder sterk waren de tandlijsten ontwikkeld bij de 
embryonen van Nwmenius, welke nu voor het onderzoek aan 
de beurt kwamen. Zooals vroeger reeds werd medegedeeld 
stond ons een vijftal van deze soort ter beschikking. 
In den bovensnavel van het jongste embryo, waarvan de 
kop 16 mM. lang was, werden tandlijsten aangetroffen, 
(fig. 44), welke, op een afstand van + 0.58 mM. van de 
punt, eene dikte van 76 u bereiken; op 1.16 mM. afstand 
van de punt bedroeg deze nog slechts 36 u (t. fig. 45). De 
lijsten komen in den bovensnavel van weerszijden bij de punt 
samen, en liggen, zooals gewoonlijk, eerst aan de zijvlakken 
van den snavel om zich weldra naar binnen te verplaatsen 
en te verdwijnen even voorbij de plaats, waar de klierstrengen 
zich afsnoeren, (k.s. fig. 45). 
Nadat de tandlijsten verdwenen zijn verloopt in hun ver- 
lengde, dus evenwijdig met de snavelranden, eene nieuwe 
gleuf, waarin de epidermis eenigszins verdikt is. Deze nieuwe 
vorming staat niet in het minste verband met de epidermis- 
verdikking, die als tandlijst moet beschouwd worden; zij is 
eigenlijk een gevolg van het naar beneden groeien en om- 
buigen van de snavelranden. In den ondersnavel nemen wij 
dezelfde feiten waar als in den bovensnavel, met dit verschil, 
dat de tandlijsten niet aan de punt samenkomen, en dat ze, 
even voor de plaats, waar de klierstrengen zich afsnoeren, 
verdwijnen. In den bovensnavel komen ook nog liplijsten 
voor. (l. Fig. 44). 
De epidermis bestaat, zoowel in den boven- als in den 
