dt 
over bij de vroeger behandelde soorten is gezegd. Alleen dient 
aangestipt te worden, dat de eerste doorsneden van den 
boven- en den ondersnavel zich ook hier voordoen als ver- 
schillende mesodermstukken, welke in het eerst door epitheel 
van elkander gescheiden worden, later echter één geheel vormen. 
Bespreking der uitkomsten. 
Wanneer we nu kortelijk samenvatten, wat ons het onder- 
zoek van 38 vogelsnavels heeft geleerd, dan komen we tot 
het volgende: 
Bij Gallinula chloropus, Sterna cantiaca en -hirundo. Haema:- 
topus ostralegus, Oedicnemus crepitans en Numenius komen 
onder de verschillende epitheellijsten in de mondholte, zoowel 
in den boven- als in den ondersnavel, één paar epidermis- 
verdikkingen voor, welke wij „tandlijsten” genoemd hebben. 
Zelfs bij Numenius kwam bij dat embryo, waarvan de kop 
16 mM. lang was, eene duidelijke tandlijst voor. Bij embry- 
onen van dezelfde soort, wier koppen 19 en 21 mM. lang 
waren, bleef nog een gering spoor van die tandlijst waar- 
neembaar, dat echter bij nog oudere embryonen (lengte der 
koppen 24 en 37 mM.) geheel verdween. 
Bij Numenius bestaat de tandliĳst dus slechts gedurende 
eene korte poos van het embryonale leven. Op grond van 
hare vorming, ligging en verdwijning is men niet gerechtigd 
deze lijst eene embryonale functie toe te schrijven : men moet 
haar dus wel beschouwen als een rudimentair orgaan. Verder 
is zij gelegen op de plaats, waar bij andere gewervelde dieren 
de tandlijst gevonden wordt, en bestaat hier zoo goed als 
daar uit eene verdikking van het epitheel, welke bij enkele 
vogelsoorten, tijdelijk boven het oppervlak van de epidermis 
uitsteekt. Zóó b.v. bij de jongere embryonen van Gallinula 
chloropus, zoowel in den boven- als in den ondersnavel. Men 
kan haar dus moeilijk anders beschouwen dan als eene rudi- 
mentaire tandlijst. 
