5d 
toe gericht zijn, schijnen daardoor in de doorsneden geheel van 
het mesoderm afgesnoerd te zijn (Fig. 20), zoodat het den 
indruk maakt alsof midden in het epitheel een stuk mesoderm 
gelegen was. 
Op de sagittaaldoorsneden was het moeielijk de lijsten te 
onderscheiden, doch de achter elkander gelegen papillen waren 
duidelijk te herkennen. (Fig. 25). 
Het onderzoek der snavels van de verschillende embryonen 
van Sterna leverde met betrekking tot de midden- en zijlijsten 
het volgende resultaat: de middenlijsten waren reeds terstond , 
vooraan in den bek aanwezig (Fig. 28); de zijlijsten echter 
treden eerst veel verder achterwaarts op, wanneer de tand- 
lijsten reeds verdwenen zijn (Fig. 51) en loopen ver naar 
achter door. 
In den bovensnavel van een embryo van Haematopus 
ostralegus, waarvan de kop 15 mM. lang was, komen zijlijsten 
voor, die eerst op eenigen afstand van de punt beginnen. 
(Fig. 30). Tusschen die lijsten is de epidermis zeer dik 
(Fig. 30); door het optreden van mesodermpapillen ontstaat 
uit dit verdikte gedeelte verder naar den schedel toe een 
tweetal lijsten. 
Bij oudere embryonen blijven deze vier lijsten voorkomen; 
ze zijn dan sterker ontwikkeld. (Fig. 81). Ook hier vinden we 
eene reeks van papillen, ongeveer in de middellijn van den 
snavel (dus axiaal) gelegen, waarvan er zich één door hare 
grootte onderscheidt. Daar zij in schuine richting achterwaarts 
loopt en naar beneden gericht is, vertoont zij zich als een 
afgesnoerd schijfje mesoderm. (Fig. 532). Nadat de tandlijsten 
reeds verdwenen zijn, zetten zich de zijlijsten nog voort en 
werken er toe mede, dat de randen van den bovensnavel 
boven de oppervlakte gaan uitsteken. (Fig. 35). Veel later dan 
de tandlijsten verdwijnen de zijlijsten. 
De resultaten, welke het onderzoek der embryonale snavels 
van Oedienemus crepitans (Fig. 33, 36 en 38) opleverde 
stemmen geheel overeen met de bij Haematopus ostralegus 
verkregene, 
