67 
dus niet gemerkt te hebben, dat ook aan den ondersnavel 
iets dergelijks voorkwam.) 
In 1841 deelde Mürrer (16) mede, dat bij de slangen en 
hagedissen een eitand voorkomt, die in de tusschenkaak staat. 
Krokodillen en schildpadden zouden deze missen. Müurer ver- 
gelijkt dezen tand, wat zijne functie betreft, met de eiwrat 
der vogels, maar wijst er op, dat tusschen beiden een dui- 
delijk morphologisch onderscheid is. 
De eitand is volgens Mürrer „ein wahres aus dem Munde 
hervorstehendes Zahngebilde;” van de eiwrat der vogels heet 
het: „die Schwiele hat keine Aehnlichkeit mit einem Zahn.” 
De beide benamingen zijn dus door hem duidelijk in verschil- 
lende beteekenissen gebruikt. Over eene eiwrat bij krokodillen 
en hagedissen spreekt hij niet. 
In 1857 deelde WeEiNLAND (27) mede, dat hij bij Tringa 
pusilla, zoowel aan den onder- als aan den bovensnavel, eene 
eiwrat gevonden had. Die van den ondersnavel zou ten doel 
hebben om bij het doorbreken van de schaal te dienen tot 
steun van den zeer langen bovensnavel. Hij sprak reeds het 
vermoeden uit, dat alle leden van het geslacht Tringa eene 
eiwrat aan den ondersnavel bezitten. Bij de onderzochte exem- 
plaren stemde de structuur van de eiwrat van den onder- 
snavel met die van den bovensnavel overeen; zij bestaat „of 
the same flat epidermidae cells, which compose also the horny- 
skeath of the bill.” 
GARDINER (15), die in 1884 het weefsel der eiwrat nauw- 
keuriger onderzocht, kwam tot het resultaat, dat het uit 
ronde cellen bestaat, die voortdurend verder van het rete 
Malpighii afgedrongen worden door de vorming van nieuwe 
cellen. De ronde cellen worden langzamerhand ovaal, doordat 
ze zich loodrecht op de oppervlakte vergrooten, dus niet 
afgeplat worden. De celwanden verdikken zich zoodanig, dat 
het den schijn heeft of tusschen de verschillende wanden 
eene stof wordt afgescheiden. Ondertusschen ontstaan om en 
ook in de kernen vele glanzende, lichtbrekende korreltjes. Ten 
laatste breekt de eiwrat door het epitrichium heen. 
