72 
de punt van den snavel het epitrichium. Dit weefsel ontstaat 
uit cellen, welke terstond onder het opperhuidje gelegen zijn. 
Dit laatste vertoont zich reeds zeer spoedig en bestaat uit 
eene enkele laag van platte, gerekte cellen met sterk ge- 
kleurde kernen. De cellen, welke langzamerhand het epitrichium 
zullen vormen, worden grooter en korrelig, zoodat de kernen 
minder duidelijk te onderscheiden zijn. Door voortdurenden 
aanwas van nieuwe cellen wordt het epitrichium dikker; 
tegelijkertijd breidt het zich ook over eene grootere opper- 
vlakte uit. Heeft het epitrichium eene bepaalde dikte bereikt, 
dan verdwijnt het daaropliggende opperhuidje. De donker 
gekleurde kernen liggen dan ver uiteen, zoodat het schijnt, 
dat dit laagje door den voortgroei van het epitrichium wordt 
uitgerekt en tot afsterven gedoemd, wijl de toevoer van 
voedsel is afgesneden. Hoe grooter uitbreiding het epitrichium 
verkrijgt, hoe kleiner het oppervlak wordt, dat nog door het 
opperhuidje wordt bedekt, daar het alleen op de zoomen van 
de epitrichiumlaag nog kan voortbestaan. 
Het epitrichium bestaat uit polygonale cellen, die opgevuld 
zijn met korrels. Deze korrels zijn het dichtst bijeen gelegen 
in de buitenste cellen, zoo zelfs, dat men daarin de kernen 
niet meer onderscheiden kan. Vermoedelijk zijn deze ook met 
zulke korrels opgevuld en dus niet meer te onderscheiden van 
de korrelige omgeving. Bij jongere embryonen, b.v. bij het 
exemplaar van Gallinula chloropus, waarvan de kop 12 mM. 
lang was, zijn de korrels gelijkmatig door de geheele cel 
verspreid, bij oudere daarentegen, b. v. reeds bij het individu, 
waarvan de kop 16 mM. lang was, zijn ze of meer in ’t midden, 
rondom de kern opeengehoopt, of aan den celwand, welke 
naar de binnenzijde gekeerd is. De omtrek der cellen blijft 
voortdurend moeielijk te onderscheiden. 
Waar de cellen van het stratum corneum onder het epitri- 
chium beginnen te verhoornen, houdt het dikker werden van 
het epitrichium spoedig op. Wel is waar behouden de onderste 
cellen van deze laag nog een tijdlang het vermogen zich 
te deelen, (zooals b.v. blijkt bij het epitrichium, dat de basis 
