CONCLUSIES 



Uit de proeven is duidelijk te zien, dat op verscliillende 

 plaatsen een betrekkelijk sterk phosphorzuurgebrek heerscht. 

 De proeven op Madoera genomen geven op een na alle phos- 

 phorzuur gebrek te zien; in Malang toonen 4 plaatsen van de 

 5, waar bemestingsproeven werden aangezet, een phosphorzuur 

 te kort aan; de voorloopige proeven in Madioen en Kediri wijzen 

 ook op phosphorzuur gebrek. In Djocja is blijkbaar het phos- 

 phorzuui- te kort geringer. Het is echter ook mogelijk, dat het 

 pliospliorzuur te laat gegeven werd. Superphosphaat toch moet 

 niet als na — , maar als voorbemesting worden toegepast. Dit is 

 ook met kali het geval. 



Zwavelzuur Ammonia kan men in eens of in twee malen 

 toepassen met een maand tusschenruirate. De eerste gave kan 

 als voorbemesting gegeven worden. Wat het beste is, is niet 

 bekend en zal voor een deel van den grond afhankelijk zijn. 

 Het spreekt van zelf, dat het voorbemesten niet te vroeg moet 

 plaats hebben ; 8 dagen voor het planten is lang genoeg, ook 

 voor phosphorzuur en kali. 



De proeven in Kedoe genomen geven geen phosphorzuur- 

 gebrek te zien. In Cheribon vindt men weer terreinen, die duidelijk 

 O}) phosphorzuur reageeren. Ook de Preanger schijnt plaatsen 

 te bezitten waar phosphorzuur de productie van de padi kan 

 vermeerderen. In Atjeh schijnen phosphorzuurbemestingen een 

 goede toekomst te hebben. 



Het groot aantal volledige bemestingsproeven dat in het einde 

 van 1918 aangezet is, zal ons in staat stellen voor verschillende 

 streken nategaan, waaraan te kort voorkomt en welke bemestingen 

 het meest rendabel zijn. 



