14 



lei opmerkingen aanleiding , Weiardoor de afTini» 

 teit tusschcD deze twee groepen van zoogdieren 

 niet vermeerderd wordt. Deze dieren staan in de 

 natuur zeker verder van elkander dan in onze 

 dierkundige stelsels. 



Het kan hier mijn oogmerk niet zijn eene osteo- 

 logische beschrijving der Lemuriden te geven. Ik 

 zou dan noodwendig in herhaling moeten vallen 

 van hetgeen reeds bekend is en grootendeels in 

 het werk van G. Fischek {Anatomie der Maki 

 und der ihnen verwandten Thiere , Frankf. a. 

 Main 1804. 4°) nagelezen kan worden. Ik be* 

 paal mij daarom tot het vermelden van enkele 

 bijzonderheden , die mij bij de beschouwing der 

 voorwerpen in het Rijks Museum bijzonder in hel 

 oog vielen. 



De aigemeene gedaante van den schedel is lang- 

 Tverpig, bij Otolicnus en Tarsius meer verkort 

 door de groote, zeer naar voren liggende oogkas- 

 sen. Het achterhoofdsbeen heeft eenen sterken kam 

 (linea semicircularis superior). De indruksels 

 der slaapspieren verschillen bij verschillende soor- 

 ten en ook , gelijk steeds , naar den leeftijd ; zeer 

 zelden komen zij in het midden van den sche- 

 del tot elkander , zoodat er eene crista boven op 

 de wandbeenderen ontstaat. Ik zag zulks b. t. 

 bij den schedel van eenen ouden Stenops tardi- 

 gradus. De jukbeenderen zijn steeds met het 

 voorhoofdsbeen verbonden , zoodat er een beenige 

 ring is , die de oogkassen van de slaapgroeven af- 

 scheidt , 't geen bij Guleopilhccus het geval niet 



