J5 



is en ook bij Inserhvora slechls zeKlen wordt 

 waargenomen; ik bemerkte die inrigting echter 

 bij den schedel van Cladobates ; eene verhinding , 

 welke ook bij de herkaaiiwende dieren plaats heeft ; 

 maar de sluiting der orbitae door de groote vleu- 

 gels van het wiggebeen, welke zich aan het juk- 

 been voegen, gelijk bij den mensch en de apen, 

 vindt men bij de Lemuriden niet. Beschouwt men 

 den schedel van boven , dan is gemeenlijk de bui- 

 tenrand der orbitae en niet de daar achter lig- 

 gende jukboog het meest uitstekende gedeelte van 

 den omtrek, terwijl het voorhoofdsuitsteeksel des 

 jukbeens schuins naar voren en naar buiten ge- 

 rigt is. 



De schedelbeenderen hebben bij de Lemicriden 

 eene groote neiging tot zamengroeijing, zoodat 

 de kroon- en pijlnaad dikwijls bij oudere schedels 

 outbrekeu. Waar zij zigtbaar zijn, is bijkans al- 

 tijd het voorhoofdsbeen ook in twee stukken ge- 

 scheiden, 'tgeen bij de apen alleen bij zeer jonge 

 voorwerpen het geval is. Behalve de verdeeling 

 des voorhoofdsbeens in twee beenderen , door het 

 voortloopen van den pijlnaad , is de kleinheid 

 van dit been opmerkelijk. Trekt men van het 

 uitwendig gehoorgat eene vertikale lijn naar de 

 bovenvlakte van den schedel , dan ligt bij de Le- 

 muriden de achlerpunt der voorhoofdsbeenderen , 

 de top des kroonnaads , steeds vóór deze lijn. De 

 schedel wordt dus van boven vooral doordewand- 

 beendercn gevormd. Bij de apen is het voorhoofda- 

 becu veel verder naar achteren uitgestrekt. 



