196 



13. ËlEÜSnE CO»AC*BA, pEBS. 



Quoat/ Gen. Cf. Pers. Syn. I. 87. Endl. Gen. 84L 

 Quoad Speciem, Cf. Pers. I. c. Sprg. S. Veg. 

 I. 137. 350. Roem. et Schil. II. 32. 581. Wld- 

 Sp. pi, I. 418. — Spiculae in noslro specimine 

 5 — 12, inferiores 1-binae , saepe remotae; spicis 

 CompöSilis, apice incurvalis, ab omnibus aflBnibus 

 speciebus sufficienler distincta noslra , cujus dia- 

 gnosis et descriplio I. 1. c. e. sat bonae , a quibus 

 nostradiffert tantum spiculis pluribus 5-floris, val- 

 tulis compresso-carinatis, ciliato-cristatis , semi- 

 nibus obsolete-trigonis, brunneis, primo laevibus, 

 dein rugosis , uno latere subapplanato , sulcato. 

 Omnes auclores Rumphii Hortum Amboinensem (V. 

 208. t. 72. f. 2.) buc vero cilant, quia (p. 211) 

 stipilem brevem laudat , parva , anguslaque folia 

 in fasciculos collecla , similia crinibus Papuen- 

 sium , — inde nom. indigenum Ginji papua — , 

 e quibus signis el figura citata , quae spicas bre- 

 Tiores ostendil , aliam forsan speciem suspicari 



licet ? Nomen Sundaicum : Djavibang mangr 



gong, quae yerba caudam altam significant. 



14. Xerochioa latifolia,, Hsskl. 



Quoad Gen. et Spec. Cf. Hsskl. Catal. 113. I. 

 Hsskl. in Fl. 1. e. Endl. Gen. Sppl. Ilf. 929. — 

 Herba inter sepes subscandens , easque hinc om- 

 nino obtegens , nomine sundaico Djukul rampu- 

 kassan leutiek nee non Bjukut seserehan nola. — 

 Folia el caules ab Equis et Buffalis comeduntur. 



