2fi4 



een waar celletje. Wanneer de celvorming op- 

 houdt (N°. 10) verandert eerst de kern van plaats, 

 waarschijnlijk ten gevolge der uitrekking van de 

 cel in eene bepaalde rigling, zoodat dat gedeelte, 

 hetwelk vroeger de grondvlakte uitmaakte , nu 

 meer zijdelings gelegen komt. Eindelijk, wanneer 

 zoowel celvermeerdering als celuitzetting geheel 

 heeft opgehouden , verdwijnen de kernen weder. 



Indien men de gemiddelden der som van den 

 dwarsen en van den overlangschen doormeter der 

 cellen deelt door den gemiddelden doormeier der 

 kernen, dan verkrijgt men de volgende verhou- 

 dingen , waarin deze tot de cellen staan : 



Hieruit blijkt , dat in de 4 laatste internodia , 

 waarin de vermeerdering der cellen hoofdzakelijk 

 plaats heeft, de kernen zich geheel gelijkmatig 

 met de cellen ontwikkelen en in dezelfde verhou- 

 ding als deze grooter worden. In de 3 jongste 

 internodia , waar de cellen nagenoeg gelijken door- 

 meter hebben, leveren ook de kernen weinig ver- 

 schil op, maar in het volgende (N°. 11) , waar de 

 cellen hebben aangevangen zich uittezetten , ia 

 de doornieter der kernen en wel in gelijke mate 

 als die der cellen toegenomen. Zoodra echter de 

 celvorming begint te verminderen en de verlenging 

 hoofdzakelijk het gevolg der uitzetting van de af- 

 zonderlijke cellen is , verandert deze verhouding ; 



