292 



hadden, terwijl de 7 overige (N^. 6 tot 12) nog 

 groeijende waren.. De uitkomsten der mikromé- 

 trische bepalingen vindt men in Tafel IV. 



Merg. 



In de allerjongste inlernodia IV. 11 én 12, die 

 beide nog den eindknop helpen zamenstellen , is 

 het merg geheel met sap gevuld , men ziel hier 

 geen spoor van holle. Iels lager, in N°. 10, be- 

 merkt men op de dwarse doorsnede midden in 

 het merg een wit slipje ; dil beslaat uil cellen , 

 die geen sap meer, maar daarvoor in plaats lucht 

 bevallen Deze luchlhoudende cellenlaag neemt 

 naar beneden allengs in uitgebreidheid toe, tol zich 

 in N°. 9 op overlangsche doorsneden de eerste 

 sporen van eene vaiiééawijking der dezelve zamen- 

 slel lende lagen verloonen ; men ziet hier en daar 

 kleine hollen , welke nog lager grooter en grooter 

 worden , en door aanvankelijk niet zeer dunne 

 platen van een gescheiden zijn. In ]S°. 8 is deze 

 vaneenwijking reeds zoozeer toegenomen, dat de 

 mergholle op tamelijk geregelde afstanden van 

 gemiildeld 3,16 mm. door deze cellige platen of 

 luohlschotten is afgedeeld. In N°. 7 bedraagt hun 

 gemiddelde afstand 4,75 mm. , in N^. 6, 5,2 mm. , 

 in N°. 5, 5 mm. en in N°. 4, 4,8 mm. In N°. 3, 

 het oudste der onderzochte inlernodia zijn de 

 meeste dezer luchtschollen ten gevolge der sterke 

 overdwarse uilzetting van den stengel verscheurd 

 en verdwenen. 



