353 



zelfstandigheid noglans wordt volkomen in ac. 

 muriaticum opgelost. 



Het is mij slechts bij één stuk klei gelukt, dui- 

 delijke kristallen te ontdekken. Zij kwamen voor 

 in een agglomeraat , schijnbaar van grof zand ; het 

 agglomeraat bestond echter uit eene massa uiterst 

 kleine gipskrislalleljes , welke helderder en witter 

 waren dan de grootere, welke hier en daar door 

 dezelve ingesloten werden. De grootere waren 

 ondoorschijnend en aschgraauw van kleur , had- 

 den eene hardheid van 1,5 en eenen prismatischen 

 vorm , meest overeenkomend met de regthoeki- 

 ge zuil : zij waren onoplosbaar in water , exfo- 

 lieerden v. d. B., en leverden al de kenmerken 

 van de zuiver witte gipsaarde op. 



Wanneer wij nu het verschijnsel op zich zelf 

 beschouwen en ons bepalen bij het voorkomen 

 van zwavelzuren kalk in klei , dan moeten wij de 

 herkomst van hel radikaal en het zuur en de 

 daaruit ontstane gipsaarde verklaren. 



Dat de kalk van het groote aantal in de klei 

 voorkomende zeeschelpen afkomstig zij, is genoeg- 

 zaam met zekerheid af te leiden uit het broos en 

 veranderd voorkomen van deze schelpen ; ja zelfs 

 vindt men «tukken klei met Cardium crassuni , 

 omgeven van de genoemde gipsaarde. Het zwa- 

 velzuur nogtans heeft een' meer verwijderden oor- 

 sprong en moet naar mijn oordeel uit de tot ver- 

 koling overgegane plantaardige zelfslandighedea 

 verklaard worden. Vele planten bcvatlen ei-ne 

 aanzienlijke hoeveelheid zwavel , en naar mate zij 



