28 



zenden jaren in onaangeroerden toestand gele- 

 gen hebben. Zoo vinden wij dezelve onder 

 Veenbeddingen , op welke hoopen van kiezel en 

 steen gelegen zijn van zoo hoogen ouderdom , 

 dat noch onze Geschiedenis , noch onze Sagen de 

 Ratastrophe vermelden , waarbij zij opgeworpen 

 werden. Over den hoogen ouderdom dier steenen 

 zaken zal ik later iets meer zeggen. Beschouwen 

 wij dezelve van naderbij, daa zien wij, dat zij 

 gelijken naar werktuigen van onderscheidene soort. 

 Wij herkennen beitels, bijlen, lansen, vijlen , mes- 

 sen enz. , en zij zijn zoo gelijk aan die , welke 

 thans gebruikt worden, dat niemand ze kan mis- 

 kennen, en helgrootste verschil bestaat werkelijk 

 daarin, dat zij van steen zijn, terwijl de thans 

 gebezigde van ijzer zijn. Onderzoeken wij of der- 

 gelijke steenen gereedschappen nog thans voorko- 

 men , dan vernemen wij , dat zij nu nergens in 

 Skaudinavie , noch zelfs iu Europa in gebruik zijn ; 

 maar dat zij gebezigd worden door alle wilde volke- 

 ren, voor dat zij het gebruik van metalen te smelten 

 en te smeden kenden. Maar tevens vernemen wij 

 door het getuigenis van geloofwaardige reisbe- 

 ichrijvers, dat zoodra de Wilde zich werktuigen 

 en wapens van metaal verschaffen kan , hij zijn 

 «teenen gereedschap wegwerpt. 



Zulks zal ons aanleiding geven , eerst eene 

 vergelijking te maken tusschen de gereedschappen 

 der wilde volkereu en de bij ons in de aarde ge- 

 vuiideoe werkluigen van steen en been. 



(Pijlen beklagen met vuurstceueu , spitsen van 



