M, 



mei waarheden verwarren , de leeralen in wezen- 

 lijke kennis aanvullen en van lieverlede meer en 

 meer van het regie worden afgeleid. Het is bij 

 eénen waren naluuronderzoeker eene noodwenr]i''e 

 eigenschap om bepaald te schiften tusschen 't geen 

 hij weet , als wel bewezene waarheid , en tusschen 

 't geen hij kent, als eene min of meer waarschijn- 

 lijke gissing of hypothese. Vermengen wij waar- 

 heden met waarschijnlijkheden , zonder eene grens- 

 lijn tusschen beiden te trekken, zoo kunnen wij 

 zekerlijk eene groote male van kennis zamenslel- 

 len , maar waarin dikwerf genoeg , slechts het ge- 

 ringste gedeelte werkelijke waarheid is. 



■Wij moeten echter daarom hypothesen niet uit- 

 sluiten , welke op deze wijze bruggen tot de waar- 

 heid zijn, dat zij aanleiding geven tot veranderde 

 ef vernieuwde vragen aan de natuur , maar wij 

 moeten dan, zonder vooraf opgevatte liefde tot onze 

 hypothese, naauwkeurig acht geven op het antwoord 

 der natuur : want zoo wij de vragen verzuimen of 

 het antwoord veronachtzamen , worden de hypo- 

 thesen renbanen tot misslag en verwarring. Laat 

 ons daarom bij onze nasporingen met de uiterste 

 voorzigtigheid eenen weg betreden, die glibberig 

 is en waarop het ligt is , schielijk voort te ijlen , 

 maar die meestal ontdankbaar is en niet tot de 

 waarheid leidt. De weg derwaarts is moeijelijk, 

 maar geeft bij den eindpaal het volle loon der 

 moeite. Onze tijd bemint hypothesen, verschei- 

 dene natuurouderzoekers volgen haren uitlokkenden 

 en gemakkelijkea weg en strooijen met fonkelend 



