M 



zou schijnen als had de opheffing op ongelijke 

 plaatsen ongelijkmatig plaats gehad. Gedenkt 

 men dus , dat geene opgave aantoont of hel eerste 

 merkteeken bij hoog water, bij den middelbaren 

 waterstand of bij eenen lageren werd bepaald , 

 zoo is het duidelijk, dat er geene zekere bereke- 

 ning over de hoegrootheid van de niveau's veran- 

 dering in een bepaald tijdsverloop gemaakt kan 

 worden en dat vele van deze merken eene onge- 

 lijke uitkomst geven zullen. 



Dien ten gevolge vestigde HaLLSTBÖn zijne aan- 

 dacht op eene vroeger niet gebezigde wijze om de 

 middelbare hoogte van de oppervlakte der Oost- 

 zee te bepalen , namelijk door den zoogenoemden 

 waterrand. Wanneer naakte klippen in het wa- 

 ter afdalen in Fjerden of kleine bogten van de 

 Oostzee , waar geen hooge zee gaat , dan bedek- 

 ken zich de klippen met mos tot aan het water , 

 maar blijven daar beneden kaal. Valt het water 

 onder de middelbare hoogte , dan ziet men de 

 rots naakt boven de watervlakte en de rand van 

 het mos loopt parallel daarmede , eenigzins hoo- 

 ger. Bij hoog water staat de rand van het mos 

 onder de oppervlakte van het water. Maar zulks 

 is alleen het geval in dergelijke bogten ; in de 

 opene zee zijn de klippen naakt, hoog boven het 

 water , zoo ver zij door de golven bespoeld wor- 

 den. Als de merkleekens in de opene zee staan, 

 moet eene gelijktijdige waarneming van de mid- 

 delbare hoogte in de digist bijr,ijnde*bogt gemaakt, 

 worden. Men ziet hieruit, dal waarnemingen óp 



