117 



b. V. bij vele soorten van Gomphocerus, naauw- 

 keurig weet op te geven. De hoofdinhoud echter 

 van deze voortreffelijke onderzoekingen betreft het 

 gehoororgaan zelf. Als zoodanig beschouwt hij 

 bij Acridium een deel, 't geen Lathbille als lot 

 voortbrenging des geluids dienende , had aange- 

 merkt , doch waarin ook reeds 31ÜLLEa (sur vergl, 

 Physiologie des Gesiahtsinnes , S. 439) een ge- 

 hoor-orgaan erkend had. De korte, maar belang- 

 rijke beschrijving, die Mülleb van dit deel bij 

 Grijllus (Poecilocerus) hieroglyphicu» gegeven 

 had, wordt door v. Sikbold in de hoofdzaak be- 

 vestigd , maar met nieuwe mikroskopische opmer- 

 kingen vermeerderd, volgens onderzoekingen bij de 

 geslachten Gompkocerus , OedipoJa, Fodisma, 

 Calop/enus en Tiuxalis. Men ziet aau de rug- 

 zijde van het eerste segment des achlerlijfs een 

 eirond vlies, 't geen in een' hoornachligen ring is 

 ingesloten , waarin van voren en van onderen het 

 derde stigma van het borststuk gelegen is. Van 

 binnen liggen achter op dit trommelvlies twee 

 hoornachlige deelen , waaraan een wit blaaye 

 met helder vocht gevuld , bevcitigd is. Naar het 

 ondereinde van dit blaasje loopt een zenuwtak 

 van den derden borst-zenuwknoop afkomende , en 

 in een' knoop uitloopende , waarin kernvormige en 

 lange, gesteelde, stafvormige , holle ligchaampjes 

 liggen. Eene luchtbuisblaas, van hel derde stigma 

 ontspringende, ligt achter de kleine walerblaas en 

 de zenuw , zoodat deze tusschen de luchlblaas en 

 het trommelvlies ingesloten zijn. 



