131 



hier naauwkeuriger onderzocht. De Schrijvers 

 vonden cïenzelven slechts bij zoogdieren , bij den 

 mensch bijlians alleen aan den voetzool en de 

 handpalm en nooit dan aan gevoelszenuwen , niet 

 aan spierzenuwtakken , vastgehecht ; bij de huiskat 

 waren zij talrijk aan de takken der sympathische 

 zenuwvlechten in het mesenterivm, ' Zij bestaan 

 uit eene menigte in elkander geslotcne vliezen , 

 even als een bulbus; ia de tusschenruimlen is een 

 eiwitachtig vocht en binnen in loopt eene zenuw- 

 vezel , die met eene knopvormige aanzwelling 

 blind daarin eindigt. Bij volwassene menschen zijn 

 zij 0,8 — 1.2"' lang en 0,4.'» — 06'" breed, en zij 

 slaan op kleine steeltjes, die 1,5'" lang zijn. Voor 

 pathologische voortbrengselen kan men deze dee» 

 len niet wel houden , of derzelver ontstaan aan 

 drukking toeschrijven , gelijk Gbuveilhier, omdat 

 ze aan de binnenzijde der hand voorkomen, doen 

 wil ; het mikroskopisch-ontleedkundig onderzoek 

 onzer Schrijvers pleit daar tegen, terwijl zij ver- 

 der deze ligchamen ook reeds bij het menschelijk 

 emhryo in rudimentairen toestand erkenden. De 

 gelijkheid met electrische toestellen bij visschen 

 (vliezige tusschenschotten met vocht gevuld) , doet 

 hen overhellen om deze ligchaampjes voor eene 

 soort van electrieke organen te houden , een ge- 

 voelen reeds eenigermale door Paciwi voorgedra- 

 gen , die dezelve in verband bragt met het dier- 

 lijk magnetismus, waarvan hij een warm aan- 

 hanger schijnt te zijn. Eene merkwaardige proef 

 aan het eind van het werkje vermeld , verdiende 



