iflagnopere certe scriptoris interest, cujuslibet adumbraturi regionis vegetatio- 

 nen) propriamque hujus indolem exposituri, fines indagare atque describere, 

 quibus apte naturaeque congruenter Flora limitetui, quoniani politici, quos di- 

 eunt, fines raro tantummodo sunt naturales. Verum tarnen, ad banc rem quod 

 attinet, confitendum mihi, incassum — enuntiare piget — operam tempusque 

 me perdidisse, ut meridionalem invenirem naturaeque convenientem arcticae Eu- 

 ropae limitem; — nihilo tarnen secius spero, fore ut ab unoquoque aequo ju- 

 dice, difficultates considérante animoque perpendente, quibus prematur hujus- 

 modi conatus, in vitio baud admodum gravi haec res ponatur. — Erit forte 

 rectissimum, eas tantum Florae arcticae piagas adscribere, ubi propter locorum 

 asperitatem arbores omnino desiderantur, at nimis hoc modo arctica Europa 

 coarctabitur. Neque praeterea est obliviscendum, etiamsi (ex. gr. in Scandinavia 

 maxime boreali) proveniant vigeantque in vallibus arbores, exigua modo supra 

 mare altitudine eas evanescere vastosque supra campos alpinos extendi, arctici 

 prorsus ingenii vegetationem exhibentes. — Circulum, quem dicunt polarem, 

 pro meridionali zonae arcticae meta habere satis quidem est commodum, sed 

 nimis sane rationem illam Alexandri redolet noduni Gordium recidendi neque 

 dissolvendi; nam haudquaquam naturae banc viam esse consentaneam, ex eo di 

 lucide patet, quod v. c. partes quaedam Sueciae tum buic zonae sunt adnume 

 randae, quarum arcticae longe dispar est vegetatio, aliae vero terrae (Groen- 

 landia ex. gr. australis atque Islandia) excludendae, licet arcticae florae privas 

 species baud récusent proferre. 



Quae quum ita sint, omnem mihi necesse fuit abjicere spem naturales 

 inveniendi regionum, quarum de lichenibus jam sum disserturus, australes fines; 

 partes, quas continet hoc territorium, sunt Nordlandia et Finmarkia (occidentalis 

 et orientalis) Norvegiae, Lapponia Suecica, Fennica (Kemensis) atque Rossica, 

 terra Samojedorum, insula Ursorum, insulae Spitsbergenses, Islandia, Groenlan- 

 dia. Quam limitationem ex arbitrio nonnihil pendere lubenter agnosco, nullus 

 dubitans, meliorem quondam inventum iri, licet mihi illud non contigerit. — Ul- 

 timus lichenum septentrionem versus terminus jamdum est incognitus, nee nisi 

 quae perenni nive glacieque obtectae sunt terrae patientibus his planus omnino, 

 arbitror, sint destitutae, nam ne m pes quidem, quae brevissimo solum tempore 



