Animadversiones in novain nomenclaturam chemieam. 71 



Auetoribus nostris terminatio icum indicat acidum hac aëris basi saturatum esse, terminatio 

 vero osiim repraesentat id, quod tanta quidem gaudet basis hujus copia, ut acidas exhibeat 

 proprietates, verum quod majorem adhuc suscipere potest ejusdem quantitatem, eaque addita 

 majorem adquirit aciditatis gradum, quo ab oso differt ieum. Sic acidum nitri purum acidum 

 nitricum audit: quod vero antea nomine acidi nitri phlogisticati notum erat acidum nitrosum 

 jara appellatur. Similem differentiam observant in denominandis salibus neutris vel mediis, 

 ubi duplici varietate idem acidum ingreditur. Quod acidum continet perfectum, seu basi aëris 

 puri satiatum, terminatione as distinguitur. Terminatio vero is iis adhibita est salibus com- 

 positis denominandis, quae acidum fovent basi aëris qua partem privatum, scilicet quod ter- 

 minatione osum notatur. Sic quod vulgo tartari vitriolati noraine venerat sal, sulphas potas- 

 sae; et quod sal sulphuratum Ötahlii dicebatur, jam sulphis potassae appellatur. lUud, sicut 

 jam memoravimus, potius vitriolum potassae nominare vellemus; hoc vero vitriolis, vel vitrio- 

 las, vel aliter mutato paulisper verbo, non inconvenienter appellabitur, si de eo inter se con- 

 venerint Chemici, ut hujusmodi terrainationibus distinguant salis duplicia neutra vel media, 

 quorum acidum, qua basin aëris puri, defectu quodam laborat: et hoc quidem commendandum 

 esse videtur, cum hisce salium generibus nomina simplicia et congrua antea non sint imposita. 

 Verum enimvero, si novae hae denominationes adoptentur, haud tamen ad alia applicari de- 

 bent salium genera, quam ubi acidum ingrediens, quod jam pro immature habetur, ahus capax 

 Sit [indolis perfections, eamque adquirere valeat ex sola addita aëris puri basi. Hinc non 

 placet, quod ad alia quoque salia easdem mutationes nominum transtulerint nomenclaturae 

 Auetores. Sic ex. gr. sal neutrum, acidum tartari continens, tartris vocatur, cum tamen non- 

 nisi una cognita est acidi tartarici varietas, quae praeterea nulla deficit proprietate acida. 



Calces metallicas, quae acidae non sunt, ut arabiguam evitarent calcis significationem, 

 oocida appellaverunt Auetores nostri, atque illas quoque proxime ad acidorum classem retule- 

 runt. Valde quidem probabile est, nonnulla metalla, cum sufficienter calcinata fuerint, aeidas 

 adquirere proprietates; in plurimis tamen, etiamsi différentes calcinationis gradus subierint, 

 nulla indicia acidae indolis apparuerunt. Quaedam e contrario calces metallicae indolem alka- 

 linis salibus, aliae terris, salibusve neutris quodammodo similem prodere videntur. Cum ta- 

 men in omnibus, précédente calcinatione, aëris puri copia ligetur, facile patet, hisce non cor- 

 roborari theoriam oxygenicam, quae neque ex aliis pbaenomenis satis probata est. Novum 

 itaque nomen oxidum, quod vi hujus theoriae confectum est, vix metallicis calcibus convenire 

 videtur. 



Non equidem infltiabimur theoriam oxygenii aliqua sese commendare probabilitate, 

 neque tamen illis adversabimur, qui substantiam elementarem phlogiston in omnibus corpori- 

 bus inflaramabilibus metallisque inveniri putent: immo ne phaenomenis quidem repugnare vi- 

 detur opinio eorura, qui phlogiston ipsum pro basi aëris inflammabilis habent. Praestat vero 

 nuUi harum hypothesium adhaerere, omnesque sollicite evitare denominationes, quae ab una 

 alterave dépendent; ne in discrimine versemur, falsas fovendi opiniones, atque in exeolenda 

 scientia retarderaur. 



His observatis, non est quod longius in nominibus rehquorum corporum compositorura 

 considerandis immoremur, cum mutationes eorum propositae minoris esse videantur momenti. 

 Generatim vero ex iis, quae allata sunt eoncludimus, absconditam adhuc nimis esse veram 



Tom. XXXIX. 



