vni. 



De theoria calcinationis. *) 



Nonne universa natura rerum Igné utitiir, ut instru- 

 mento principe, ad produeenda ubique sua cmnposita? — Us- 

 que adeo, ut amhigi queat, num Ignis magis serviat compo- 

 nendis quam dissolvendis corporibus? sane utrumque efficit. 



BOERHAAVE. 

 §. 1. 



Gàlcinatio in génère. 



Calcarei dudum appellati sunt lapides varii, qui vehementi igné perusti, vel post 

 refrigerationem admixta aqua, statim aestuant et minutissime dehiscunt, vel aëre accedente, 

 successu temporis in pulverem subtilissimum fatiscunt. Hisce ustis Calais vivae nomen im- 

 positum est; et pulvis per fatiscentiam obortus Calx denorainatus. Cum vero compertum 

 esset, plurima quoque alla corpora, justo ignis gradu tentata, facile in pulverem converti, 

 Calcis nomine generatim Chemici notaverunt corpus quodcunque, ignis ope in substantiam 

 pulveream vel friabilem saltem redactum, atque operationem, qua talis mutatio succedit, Cal- 

 cinationem dixerunt. Denique quia, praeterquam igné, alla atque alia via, solidior corporum 

 forma cum pulverea commutari potest, vocum harum significationera eo usque extenderunt 

 nonnuUi, ut nomine calcinationis omnem fere pulverisationem chemicam intelligerent, sive ope- 

 rationem, qua absque vi mechanica ita destruatur nexus partium corporis cujuscunque, ut hoc 

 vel pulvis fiât, vel multo quam antea facilius pulverari possit. 



Sed pensitantes, lapidem calcareum aliaque nonnulla corpora igné usta pondère de- 

 crescere, judicaverunt fixas plurimorum corporum partes, aliis substantiis igné expellendis 



*) Dissertatio chemica de Theoria Calcinationis. Aboae MDCCXCII. 

 Tom. XSLXIX. 



