De theoria calcinationis. 85 



aëris substantiam interdum es aqua, interdura e menstruis acidis, interdum ex ipso aëre 

 atmosphaerico promunt. Idem valet de calcinationibus metallorum caemeniatione s. per vapores 

 aliorum corporum perficiendis. 



§. 8. 

 Quarta Calcinationis species. 



Ubi corpus calcinandum plures continet partes diversae indolis, saepius evenit, ut 

 aliae per ignem non expellantur nisi aliae incrementum ex aëre capiant, sic vero succédât 

 calcinatio, quam compositum appellavimus. Hujus unura exemplum adferimus inter Metallur- 

 gos notissimura, Tostionis seil, minerarum metallicarum, quae praeter fixiores partes metallicas 

 Sulphur fovent, sollicite separandum antequam purum eliquari fossit metallum. Sulphur cum 

 metallis consociatum adeo tenaciter ipsis adhaeret, ut sola ignis vi, saltem qua totam quan- 

 titatem, expelli nequeat. Ast quia longe interdum infirmier est vis, qua calces metallicas 

 attrahit sulphur, succedit hujus separatio, si ita temperetur ignis, ut métallo calcinando aptus 

 sit atque aëris accessum admittat. Hinc in torrendis metallis sulphure mineralisatis eam 

 curam adhibent Metallurgi, ut diutinus et lentus sit ignis gradus, mineraque saepius conver- 

 tendo tractetur, quo ipsam ex omni parte tangat aër. 



Ad calcinationes quoque referri soient tostiones et ineinerationes corporum organico- 

 rum, quorum partes constitutivae et numerosiores esse soient quam corporum Regni minera- 

 lis, et eam ob caussam cognitu difficiliores, quod pluribus mutationibus sint obnoxiae. Harum 

 partium quae ignis vi in vapores convertuntur, saepissime adeo simul qua naturam mutantur, 

 ut cura reliquis vix iterum conjnngi, saltem non in integrum restitui possint. Tostio itaque 

 corporum animalium et vegetabiliura, qua, praeter carbonera friabilem igné non volatilem, 

 omnes fere dissipantur partes, eo differt a secunda calcinationis specie, quod magis implicita 

 sit operatio, neque veram corporis compositionem detegat. Si vero, admisse aëre, carbo ura- 

 tur, totus paullatim cum materia aëris junctus aëream suscipit formam, remanentibus non. 

 nisi terreis quibusdam partibus et salibus fixis communi cinerum nomine notis, quae partes 

 carboni puro essentiales non sunt. Licet itaque ineineratio carbonum cum calcinationibus me- 

 tallorum in eo conveniat, quod substantia aëris in utroque casu cum corpore combinetur, illa 

 tamen ad tertiam calcinationis speciem nequaquam referri potest, quia compositum non compa- 

 ret sub forma calcis. Idem valet de aliis corporibus inflammabilibus, quae in aëre combusta, 

 hujus quidem partem absorbent et secum jungunt, pulverea tamen non sistunt composita. 



§. 9. 

 Conclusio. 



Ex allatis praecipuorum calcinationis phaenomenorum exemplis clarius patescit inep- 

 tam omnino esse appellationem calcinationis sensu latiore sumtae; siquidem praeter mutatio- 

 nen! formae externae corporum, quae inter criteria chemica certe infimum locum occupât, 



Tom. XXXIX. 



