IX. 



De natura metalloram *). 



Pars prior. 



Veterum de Metallis opiniones. 



Historia abunde testatur, primaevos terrarum incolas metalla novisse, atque ad va- 

 rios usus aptare scivisse, immo antiquissimas quoque gentes, cognitis metallorum proprie- 

 tatibus, eadem, uti alias quoque res admiratione dignas vel inter Deos retulisse, val mutuatis 

 Deorum rerumve caelestium nominibus appellavisse. Itaque cum septem innotescerent me- 

 talla, et totidem sidéra prae ceteris fulgentia in caelo conspicereotur, sacratas easdem deno- 

 minationes utraque sortita sunt. Inde evenisse videtur, quod tempore Alchymistarum, sive 

 aevo, cui non imraerito cognomen Barbari additur, ubi in superstitiosa antiquitatis admira- 

 tione summa ponebatur eruditio, tantus esse tamque perpetuus siderum in singula corpora 

 terrestria influxus crederetur, ut metalli etiam cujusvis et generatio et natura quam maxime 

 a planeta cognomini dependeret. Sed non est quod obscuri aevi commenta moremur, quae 

 nuUam prae se ferunt veritatis speciem. Eas potius breviter commemorabimus hypothèses 

 de metallorum natura, quas, renascentibus saeculo praeterlapso litteris, experimentis et obser- 

 vationibus tam propriis quam praedecessorum innixi, sibi adoptarunt vel formaverunt cultores 

 Chemiae celebres. Hi plurimas corporum proprietates, ubi alia non exstabat interpretandi 

 via, derivandas esse putaverunt ex natura principiorum chemicorum, sive substantiarum longe 

 simpliciorum, quae solitariae sensibus nunquam obveniant, in materia vero sensibili abundan- 

 tes suam prodant indolem. Metalla itaque, quod et maximam cognationem cum corporibus 

 inflammabilibus habere viderentur, et omnia igné liquescerent, e duobus principiis generatim 

 composita esse censuerunt, sulphure nempe elementari, in quo caussa omnis inflammabilitatis 



*) Dissertatio chemica de natura metallorum. I et II. Aboae MDCCXCII. 

 Tom. XXXIX. 



