X. 



De theoria solutionis chemicae. *) 



Et haec quidem una methodus separandi, et nexus 

 pristinos corporum dimovendi ac divelîendi, nempe per novum 

 coalitum corpuseidorum cum aliis, in tota Chymia usitatis- 

 sima et in corporibus mixtis dividendis universalis est; imo 

 vero sola haec datur et nulla alia. 



Stahlius. 



§. 1. 



Veterum de solutione et menstruis notiones. 



Quemadmodum vulgari sermone solvi dicuntur res quaecunque ligatae, cum vinculis 

 expediuntur, sic Chemicis vox solutionis generatim eam significavit operationem, qua minimae 

 corporis cohaerentis partes nexu, quo junctae erant, liberentur. Per meclianicam quidem vim 

 saepissime infringi videbatur compages corporum, quia vero hac via, contusione scilicet vel 

 attritu, eousque perfici nequeat divisio, ut minimae quaevis prorsus invisibiies particulae cor- 

 poris a se invicem separentur, neque eadem solutionem fieri dixerunt; ut etiam solutionis no- 

 mine dignam non habuerunt operationem, qua corpus subtiliter quocunque alio modo divida- 

 tur, nisi singulae partes sensum fugiant. Sublata vero, per infinitam divisionem, cohaerentia 

 particularum, corpus vel liquidam formam suscipit, ubi adhuc tantilla vi sese rnutuo attrahunt 

 partes, levissimae tamen impression! cedunt, et ad motura quaquaversura impelli possunt, 

 vel fluidam elasticam formam, ubi, destructa attractione mutua, partes se invicem quasi re- 

 pellunt et magis magisque se extendere annituntur. 



*) Dissertatio academica de Theoria solutionis chemicae. Aboae MDCOXOV. 



Tom. XXXIX. 



