De speciebus solutionis chemicae. 113 



bus suis nominibiis nnncupandas esse volnit omnes solntiones, quae talibns nominibus vulgo 

 distingui soient, ut fusiones, amalgamationes, extractiones et reliquas omnes dissohdiones no- 

 minandas esse, ex. gr. quibus niensti'ua aquosa, salina vel phlogistica, alia corpora integre 

 solvunt. 



Alii eam adliibuerunt differentiam vocum, ut solutione simpliciter conjungi intelligatur 

 corpus solvendum cum menstruo, a quo, idoneis applicatis viribus, separatum, iterum sub 

 forma pristina compareat; dissqlutione vero non tota corpore coire, sed quandam alterutrius 

 saltem partem e societate reliquarum partium excludi. Sic creta ex. gr. in acide nitrico dis- 

 solvi diceretur, quia expulso acido carbonico, quod in creta latuerat, terra solummodo calcarea 

 pura cum novo acido jungitur. Neque tarnen liaec distinctio omnibus placuit, siquidem 

 raro adeo simpliciter duo corpora consociari videantur, quin aliquae partes, subtilissimae sal- 

 teîii et sensus facile fugientes, qualis est caloricum, secernantur, vel saltem alia proportione 

 in composito remaneant, quam qua antea adfuerant a). 



Convenientissima videtur esse, si aliqua inter has voces est statuenda differentia in- 

 terpretatio quam dederat 111. Lavoisier, qui dissohdiones appellatas voluit illas solutiones, 

 quae non succedunt nisi et destruatur pars menstrui, et per adjunctam sibi partem menstrui 

 decompositi in aliam formam transeat corpus solvendum. Talia phaenomena inprimis obve- 

 niunt, ubi metalla ab acidis suscipiuntur; acidum namque metallum integrum solvere nequi, 

 oxidatum vero plerumque facile suscipit. Itaque ubi ex destructa parte acidi oxidatur me- 

 tallum, atque deinde in parte acidi non mutata solvitur, vera obtinere censenda est dissolu- 

 tio. Similiter sulphur et phosphorus a nonnullis acidis dissolvuntur. 



a) Richter, Neue Gegenstände der Chymie. St. 3. 



Toir. XXXIX. 15 



