XXI. 



De nomenclatnra salium*). 



§. I. 



Difficillimura certe esset penitiorem acquirere cognitionem corporum naturalium nu- 

 méro infinitorura, nisi, per similitudines multifarie in illis observatas, anirais infigerentur ideae 

 cognationura magis minusve propinquarum, ad quarum norœam systemata generum ac spe- 

 cierum, uno quasi obtuitu lustranda, ordinari potuerint. Hinc facilis quoque aperta fuit via 

 doctrinam rerum cum aliis communicandi, cum vera corporum ratio ipsis eorum nominibus 

 indigitetur; similitudinem affectionum significante communi nomine corporibus dato, varieta- 

 tem vero diverso. Sic Chemici, quorum examini plura in dies subjiciebantur antea non co- 

 gnita corpora, necessarium duxerunt scientiae suae objecta secundum raethodos systematicas 

 disponere ac nominare, recentiore maxime aevo in id nitentes, ut ex ipsis corporum denomi- 

 nationibus natura eorundem intelligeretur. 



Inter corpora ' cliemica maximam attentionem dudum poposcerunt sales, qui, qua na- 

 turam suam et ortum, minus reconditi quam cetera plurima esse videbantur, quorumque 

 usus in aliis corporibus examinandis eximius fuit. Horum pauci antiquitus cogniti appellati 

 sunt nominibus fortuite datis. Alii successu temporis detecti nominabantur vel ex inventore, 

 vel ex quadam virtute vere aut falso ipsis attributa, vel ex quacunque affectione in sensus 

 cadente. A diversis propterea auctoribus nuncupati fuerunt sales aliis aliisque nominibus non 

 raro quam maxime barbaris atque absurdis, donec, magis culta scientia, eo tenderet imanimis 

 Chemicorum consensus, ut ineptae denominationes rejicerentur, nec nisi illa admitterentur vo- 

 cabula, quae principia salium proxima sive partes constitutivas respicerent. 



Sed obstitit diversitas sententiarum de salibas rite ordinandis, ac de distributione 

 eorum in genera, nec non de aptissima vocum forraatione, quominus hucusque omnes de me- 



*) Diss. chemica de nomenclatura salium. Aboae 1807. 

 Tom. XXXIX. 



