10 
25 
30 
3: 
4 
E 
S 
66 : Freie Versionen. 
bus ab uxore blanditiis vir iracundus affatur: Unde venis, ganea? Non intrabis! Expedit esse et 
factum tuum tuis parentibus et consanguineis nequam et incestis operibus propalari. At ipsa 
magis ae magis allicere et mollificare nitebatur affatu. Vir iracundus et dolore vehementi repletus 
grandiori voce contumeliis gravibus resonabat uxorem. Uxor vero tempore iuvenis, sed dolo vetus 
magna voce clamavit: Pessime latro, non aperis? Ecce vado ad puteum et me in eum prohiciam, 
eritque necesse quod, cum me longo tempore tenueris sicut scitur inclusam, reddas de mea persona 
parentibus meis rationem. Vir: Parum prosunt haec verba. Mulier: Ecce vado. Erat enim puteus 
prope domum, iuxta quem maximus lapis erat. Et accepto vi lapide in puteum illum proiecit 
et post puteum illico se abscondit. "Vir sonitum lapidis audiens fore suspicatur uxorem et cogitat di- 
cens in se ipsum: Male feci. Quid faciam? Nonne necesse erit quod de illa reddam suis parenti- 
bus rationem? Et aperiens hostium ivit ad puteum hostio reserato. Et inclinato capite, si de 
uxore quicquam audiret, audivit aquam excaturizantem. Ait ille: Mortuus sum, si [se] necaverit. Et 
dum super puteum estuans lamentaretur morte uxoris, pro certo eam credens se in puteum proiecisse, 
suaviter illa et absque strepitu domum intravit hostium bene firmans. Vir autem audiens hostium sic 
firmari dixit: O quanta est mulieris calliditas! Quis potest sibi cavere? Non vivit. Et revertens ad 
hostium sibi aperiri mandavit, tristis et dolens muliebri dolo derisus, dicens: Aperi mihi, et 
quiequid male fecisti, obsecro tibi, sponte remitto. At illa virum vituperans ait illi: Non intrare 
mereris. Unde venis, adulter? Suffecit quod de die solitariam esse me facis; non est necesse quod 
me de nocte relinquens ad lupanar moraturus accedas. At ille: Aperi, domina, parco tibi. Mulier 
ait: Indignus es. Non intrabis; decet quod amici et consanguinei mei et consanguinei tui sciant 
opera, quae de nocte committis. Adulter, tu qualibet nocte surgis et hostium me dormiente furtim 
aperiens pergis ad ganeas quas tu tenes. Orto vero die sui consanguinei talia audientes eum forti- 
ter increparunt dieentes quod bene sufficiebat, si stabat sola de die; non opportebat quod eam de 
nocte sie relinqueret incomitatam. Et sie arte sua mulier liberata est et quod meruerat flagitium 
evitavit. Viro vero, qui antequam desponsaret uxorem, artes discere studuit, muliebris custodia nil 
profuit, nec eruditio sapientis. 
[RUE dM. SE ul NS N 
... Et ille: Quomodo, ancila Dei, potes hoc facere? At illa inquit: Addue mihi com- 
patriotam tuum, «cuius factis et dictis fides valeat adhiberi. At ille adduxit. Cui compatriotae 
vetula dixit: Emas .x. cofinos pretiosos exterius depictos coloribus et ferro deargentato ligatos. Et 
ilos lapidibus minutis impleri mandavit; et sic actum est.  Vetula vero videns (ut) omnia quae man- 
daverat praeparata dixit: Nune homines .x. invenias, qui cofinos portent me et tuum socium secuturi. 
Et sic inventi sunt homines.  Vetula ait: Ego et compatriota socius tuus ibimus praecedentes et pri- 
mus cum cofino nos sequatur, ali vero parum post incedant, ita verumtamen quod videri possint. Et 
cum ego ero et loquar cum depositario tuo tuam pecuniam reddere deneganti, ad eum venias tuam ab 
eo pecuniam petiturus. Et ego in salutis auctore confido quod tuam pecuniam tibi reddet. Ille vero 
fecit sicut vetula sibi iussit. Unde vetula cum socio decepti, scilicet cum compatriota suo, deposita- 
ri domum adivit uno cum cofino subsequente. Quae dixit: Ave, domine! Quidam Yspanus mecum 
fuit hospitatus in sero et Ymech vult adire. Quaerit primo pecuniam suam multam uni bono fideli 
homini deponere mercatori in .x. cofinis reservandam, usque quo reverteretur. Precor te itaque, de 
quo tota bona fides habetur, quod pecuniam istam custodias, cum aliquem de tanta fidelitate nesciam 
nominatum. Et dum talia loqueretur, qui penes eum peeuniam suam deposuerat, supervenit, iam illo 
cum primo cofino quiescente et aliis iam ordinate incipientibus apparere. Ille vero, qui pecuniam de- 
positatam sibi celaverat, arte mala repletus obviavit eidem, timens ne suam pecuniam postu- 
laret et ille cum cofinis pecuniam deponere non paveret, et dixit: O amice, bene venias! Quare 
Tom. XXXVIII. 
