Freie Versionen. 67 
tantum tempus permansisti? Veni et intra tuam pecuniam praeparatam integre recepturus. Et cum 
brachiis fietae caritatis. amplexans dixit: Gaudeo multum quod venisti. Disposueram, si te Domi- 
nus ad aeterna vocasset, si certus fuissem, pecuniam quam penes me deposueras, in remissionem pec- 
catorum tuorum pauperibus erogare. Bene venias igitur, postquam te Dominus mihi restituit! Veni, 
recipias: nolo eam amplius custodire. llle vero iucundus et gaudens recepit pecuniam, sicut illam 
penes eum deposuerat, Deo et vetulae gratias multas agens. Et recepta pecunia vetula dixit: Volo 
ire eum isto domino deportantes cofinos festinare; parum enim veniunt, credo, verumtamen propter 
molem. Tu autem cofinum hune bene custodias nos expectans et domum ad reponendum facias prae- 
parari. Iste vero credens effici locuplex cofinum tentans inclusis lapidibus honerosum animo valde 
laeto servabat aliorum expectans adventum. Sed tamdiu poterit expectare, quantum et illi, qui Artu- 
rum (Hs Artesium) Britonnensem expectant. Et sic ingenio vetulae fuit celata pecunia restituta. 
[U. T. Ex. XVI] 
De oleo puero commisso. Contigit quod quidam homo filium habuit, post mortem suam 
nil praeter domum unam ei relinquens. Iste vero cum sudore vultus sui pane suo cotidiano 
vescebatur et vix se poterat substentare, nec domum volebat vendere, licet multa inopia gravaretur. 
Habebat hic puer vicinum quendam multis divitiis locupletem, qui domum illam emere cupiebat, ut 
domum suam faceret largiorem. Puer autem nec prece nec pretio domum in denariis voluit commu- 
tare. Dives vero haec videns malignis artibus assidue pensabat, quomodo puerum supplantaret, ut 
domum ei subtraheret. Puer autem familiaritatem suam quantum poterat evitabat. Locuplex denique 
ile valde domus causa tristatus et quod puerum decipere non valebat, die quadam accessit ad pue- 
rum dicens ei: O puer, accommoda mihi pretio parvam curiae tuae partem . . . Hiis dietis 
cepit puerum et eum coactum ad iudicem deduxit. Existens autem coram iudice puerum accusavit. 
Puer vero veste simplicitatis indutus diviti contradicens per diem unum indutias postulavit; quod iudex 
concessit. In illa namque civitate quidam erat philosophus qui Auxilium vocabatur Egentium, bonus 
homo et religiosus. Puer audito bonitatis suae et prudentiae praeconio perrexit ad eum sibique pro 
Deo et misericordia consilium petiit exhiberi dicens: Si vera sunt, quae mihi de tua bonitate ac mi- 
sericordia referantur, mihi domestico amore feras auxilium a quodam divite accusato. Philosophus 
audita pueri prece quaesivit, si iuste vel iniuste eum accusaverat. Qui dixit quod iniuste accusaba- 
tur et sacramento firmavit. Hoc audito dixit philosophus pietate commotus: Auxiliante Deo tibi feram 
auxilium. Sed sicut a iudice usque ad diem crastinam terminum habuisti, noli dimittere quin coram 
iudice mane vadas, eroque tibi succurrere veritati paratus, adversae falsitati nocere. Puer autem 
laetus ut philosophus iussit egit... (Schluss ziemlich getreu nach dem ursprünglichen Texte). 
10 
15 
20 
25 
30 
