en 
10 
20 
30 
(4 Neue Erzählungen und Zusätze. 
Paris, Bibl. Nat. lat. 16505 (P9), fol. 179%. Hinter den Worten: Jam potes si vis ad lectum 
venire et ibi quieseere (U. T. S. 14, 25) ist folgende Geschichte eingefügt, die gewissermassen eine Fort- 
setzung zum Ex. IX bildet: 
Accidit autem post ea quod ille vir iret ad nundinas et citius quam crederet mulier eius, 
rediens pulsavit ad ostium et clamavit. Quae valde perterrita nescivit, quid faceret de leccatore suo 
quem seeum habebat, nesciens ubi posset eum abscondere. Quae occurrit tamen marito suo et ape- 
riens ostium finxit se esse laetam, et dicto ,vale“ dixit: Domine, Deus visitavit nos sicut mihi 
videtur, quia bene videtis de pravo oculo vestro. Quod negans incepit mulier affirmare dicens: Domine, 
modo claudatis bonum oculum et respicite de pravo, quid est hie, et iterum cum alio! Tune dicens: 
Domine, bene claudatis bonum et bene respiciatis de alio! Et sic discessit eius leccator illo claudente 
bonum oculum. 
Gleich dahinter ein anderes Exemplum von Weiberlist (fol. 18072): 
Quidam adamavit uxorem cwusdam, qui iactavit se et vadiavit quod haberet quicquid ille 
habebat, si vellet, Quod sciens mulier redeunte marito obstruxit nasum suum fingens quod museum 
foetebat maritus suus. Qui quaesivit ab ea causam; et dixit quod habebat dentem putridum et foeten- 
tem, et quod nullus posset durare iuxta eum, nisi traheretur. Qui credens ei mandavit tractorem, cum 
quo prius locuta fuerat mulier. Et traxit dentem sanum, quem ostendit mulier. (Quem dedit lecca- 
tori. Et sic illum ostendit leccator sociis suis, cum quibus vadiaverat se et lucratus est. 
(Of. Jacques de Vitry, Exempla, ed. Crane, N:o 248, p. 104, p. 238.) 
Fol. 187Y* sind hinter der Geschichte vom zu lange verweilenden Diebe (u. T. Ex. XXX) 
folgende Geschichten eingeschaltet: 
1) Exemplum quod pater non debet se expectare ad filios post mortem. 
Quidam dives habebat tres filios, quos vocavit coram se, cum esset in articulo mortis, et ait 
seniori: Nosti, fili carissime, quod multas tibi relinquo divitias, quas ego propter te et fratres 
tuos acquisivi et servavi et parcius quam debui pauperibus subveni; propter quod modo vadam ad 
poenas purgatorii. Nunc mihi die: quid daturus et facturus es pro anima mea? At ille plurima- 
rum celebrationem missarum et quamdiu viveret largissimas dixit se facturum elemosinas. Idem pro- 
misit secundus natus. Pater igitur benedicens eis et laudans eos pro tanta promissione interrogavit 
filium suum minimum, quid facturus et quid daturus esset pro anima eius. Cui ille: Tibi, pater, iuro 
et firmiter servabo nunquam nee unum denarium de omnibus hiis, quae mihi contingunt, pro anima 
tua me daturum. Quem cum pater offensus malediceret, ait: Audi, pater carissime, consilium meum 
et quam diu vivis, bona tua pro te ipso distribue, nee auxilium animae tuae, quam ipse iuvare potes, 
committe mihi aut alii, nec quaeras quod post mortem fiat tibi chandellus (Hs chandellum) attendens 
illud Catonis: Plus aliis de te quam tu tibi credere noli. Propterea ergo, pater carissime, et similia 
fratribus meis promitterem, sed animadverte: Quomodo nos possessores harum divitiarum faeti ipsas 
distribuere pro te debeamus, eum tu amore nostri nobis eas tradas nec te ipsum iuvare velis? Certe, 
quivis nostrum utilitatem suam plus diligit quam tu, et de te minus sollicitus erit quam tu sis. 
Hoe audito pater coepit iuniorem filium suum deosculari et praeferre duobus reliquis, ideo quod ipse 
solus sibi dixisset veritatem, et ante mortem suam divitias largissime pauperibus erogavit. — Augustinus 
ad Macedonium: Nemo potest veraciter amicus esse hominis, nisi primituo fuerit ipsius veritatis. — 
Pater: Qui diligit iniquitatem, odit animam suam; sed qui sibi nequam, eui bonus? 
Tom. XXX VIII. 
