Neue Erzählungen und Zusätze. 75 
2) Exemplum quod non debent se depauperare patres, ut bene maritent filios suos. 
a) Quidam dives unicum habebat filium, cui in vita sua dedit omnia, quae habebat, ut filius 
melius et divitius se posset maritare. Veniens itaque uxor filii in hospitium soceri coepit eius praesen- 
tiam aegre ferre, conquerens quod frequenter tussiendo nocturno tempore rumperet sompnum eius; sic- 
que factum est quod pater a domo remotus dimota in quadam casula habitaret et filius suus, cui 
omnia contulerat, valde tenuiter ei provideret necessaria. Mittebat autem sibi cotidie victum tenuem 
per filium parvulum quem habebat, non sustinens quod pater eius domum suam saltem tempore 
prandii frequentaret. (Quodam autem anno appropinquante hyeme rogavit filium suum per parvu- 
lum filium, ut sibi in aliqua veste contra hyemem provideret. Qui dum renueret et filium suum in- 
creparet, tandem parvulus, qui compatiebatur avo suo, fletu obtinuit quod ad vestiendum senem 
quidam pannus grossus emptus fuit. Visum est autem illi nequam filio quod pater suus nimis haberet, 
si totum illum grossum pannum haberet et divisit illum per medium et dedit puero filio suo medie- 
tatem, ut portaret avo suo, ut pro tunica faceret scapulare. Quem accipiens filius dixit patri suo: 
Pater, da michi aliam medietatem. Cui pater: Quid facies? Respondit puer: Ego servabo, quousque 
tu eris senex, et faciam tune tibi tunicam vel scapulare, sicut [facis patri tuo, avo meo, et certe non 
amplius dabo tibi. Hoc audiens pater pueri compunctus coepit flere et ait intra se: In caput meum 
istud redundabit. Et vae mihi, cum senuero, nisi melius exemplum dedero filio meo! Et statim 
fecit parari bonas vestes patri suo et reduxit eum ad domum relinquens ei puleriorem thalamum et 
lectum et faciens eum sedere in capite mensae et exhibens ei omnem reverentiam et honorem quem 
potuit, ut hoc exemplo puer edoctus suis parentibus posterius esset. 
b) Quidam homo fuit in Rothomagensi diocesi, qui [cum] uxore sua cessit omnibus bonis suis 
filio suo unico, ut ille sponsam duceret ditiorem. Filius autem fideliter promisit quod habundanter 
patri et matri, quamdiu viverent, provideret. Separatim autem patri et matri habitantibus primo satis 
habundanter providit filius; tandem claudens viscera pietatis nimis eos tenuiter procuravit. (Quodam 
autem die dominico vidit mater carnes ferri ad domum filii et dixit marito: Diu est quod non satis 
comedistis. Ite ad domum fil vestri et invenitis ibi bonam assaturam. Tempore itaque prandii 
venit pater pulsans ad hostium. Statimque filius impiissimus assaturam, quam ad comedendum iam 
in partes diviserat, iussit abscondi. Intrante autem patre interrogavit. quid vellet, Qui respondit: 
Volebam hie prandere putans hic aliquid boni esse paratum, quia fame torqueor. Vides, ait filius, 
quod habemus: accipe hos duos denarios et eme tibi et matri meae, quod comedatis, Exeunte autem 
patre flente clausum est ei ostium post talos, et assatura reportata est. Et cum filius frustrum assa- 
turae ad comedendum ori suo applicaret, versum est in buffonem et insiliens faciei eius sie ei 
adhaesit, ut pedes superiores cum duabus maxillis eadem caro fieret et reliquum corpus ante os 
eius dependerit. Statimque vocato presbitero presentatus est archiepiscopo, peccatum suum confitens 
et rem gestam per ordinem narrans. Archiepiscopus autem habito consilio ei pro poenitentia iniunxit, 
ut iret ad maiores villas Franciae et coram notatis iuvenibus et pueris factum narraret, ne quisquam 
auderet de cetero parentes contempnere, sed sicut praecepit Dominus honorare. 
Eodem tempore frater Johannes de Magnoponte de ordine Praedicatorum cum aliis iuvenibus 
vidit illum hominem Parisiis sicut dixit. 
(Zu a) 'Houce partie’ cf. Gróber, Grundr. IL: 907 u. die dort cit. Lit. zu b) Etienne 
de Bourbon, Anecdotes historiques ed. Lecoy de la Marche Nr 163, p. 140 f.). 
3) Exemplum de virginitate. 
Audivi quod quidam symia in curia euiusdam divitis soliti facere distributiones pauperibus in 
5 
35 
gremio cuiusdam puellae, pauperculae virginis, se incumbebat semper omnibus aliis dimissis nec poterat 40 
a gremio illius avelli, nisi quod aliquando ad mensam domini ibat et ibi subripiendo panem et 
N:o 4. 
