44 



2kAS>. 



^S> i_j,Lj5-. „LXST Lo, 



^-^=î ^^^' er» »•«.'« l^i M" ',-<•. ^_5-^^i' /b, ikA=.^ ^j| j.^î ^ UÛ! I. e. "Hoc anno Jusuf 

 ben-Vedjîh O'mânae princeps terra marique el-Basram exercitum duxit, earn 

 obsessurus. Nam quum Muizz-el-daiila (a. 335) per desertum el-Basram pro- 

 ficisceretur, et Carmatenses, legatum ad eum mittentes, qui suam ei nuntia- 

 ret indiiÇ!;nationem (propter iter per desertum sine venia sua susceptum) , ab 

 eo ferrent responsum, quod jam retulimus; Jusuf ben-Vedjih, intelligens, 

 Carmatenses iram ideo in Muizz-el-daulani concepisse, litteras ad eos dedit, 

 quibus eos ad el-Basram expugnandam excitaret sinuilque peteret, ut terra 

 ii se adjuvarent. Magnae igitur suorum manus eum hi ducem fecerunt, et 

 Jusuf ipse mari iter ingressus est. At vezirus (Muizz el-daulae, Abu-Mu- 

 hammed el-Hasan ben-Muhammed) el-Muballebi, qui jam a rebus el-Aliva- 

 zae earumque cura vacuus erat, hoc nuntio accepto el-Basram copias festi- 

 nanter duxit, et ante Jusufi adventum urbem inträns eam viris instruxit. De- 

 inde tam militibus quam aliis rebus necessariis a Mu'izz-el-daula adjutus, 

 aliquot dies contra ibn- Vedjihum pugnat, qui tandem in fugam conjectus 

 est, et el- Muhallebi naves ejus, arma aliasque res praedam capit.' C'fr. 

 Abulfed«, A?males, T. II p. 458. 



Haec perlegentes nos statim offendit, quod Jusuf ben-Vedjih, quern 

 anno 332 regno exutum mortuumque vidimus, quasi e mortuis resurrectus, 

 etiamnunc in O'mana regnare dicitur. Neque multum ad eam absurditatem 

 tollendam refert, si putaveris, Ibn-el-Athîrum errore ductum hie iterum ean- 

 dem narrare rem, de qua ad annum 331 antea erat locutus. Utraque enim 

 narratio tantum differt, ut talis opinio comprobari non possit, quum res mul- 

 to post annum 331 gestae hie tamquam cognitae ponantur. Praeterea apud 

 Ibn-el-Athirum legimus, Nàfi'um ilium, in bellis inter Carmatenses et Muizz- 

 el-daulam de O'manae possessione actis, semper strenuum et versutum, anno 

 denique 355 ab his ex ilia regione esse ejectum, quam paullo post Muizz- 

 el-daula in suam redegit potestatem. E quibus evidenter elucet, Nafi'um 

 usque ad hunc annum 355 imperium quoddam in O'mana retinuisse. lîaec 

 omnia sibi invicem contraria se inter conciliare mihi videor posse, si statu- 

 erim, gentem Jusufi ben-Vedjih, quamvis ipse regno vitaquc esset privatus, 

 tarnen cum imperio mansisse sub tutela Nàfi'i, qui in hoc regno munus Ata- 

 bekorum simile egisse apparet. In locis Ibn-el-Athiri et AIjulfedae de ex- 

 peditione anno Mi facta omnia bene concinent, si vocabulum ^j ubique 

 ante nomen Jusuß posueris. Filiuni scilicet Jusufi , tune temj)oris O'mânae 

 dominum hoc bellum gessisse, negari non potest. Forte fortuna mihi con- 

 tigit, ut monumentum acciperem, quod sine dubio mihi demonstravit, fami- 

 liam Benu-Vedjih non cum Jusufo dynastiae, ut opiner, conditore fuisse 



