51 



Aeg:)Titiim venerat, Ahii-l-Fadlil el-Fadlil ben Dja'far hen-Miihanimed , qui 

 munere veziri et apud khalifani et Ibn-el-Ràiq deinde fun;j;cbatur, chlamy- 

 des a khalifa datas attulit, quas Muhammed reverenter induit, et ita in pote- 

 state conlirniatus est. Amici vero Ahmedis ben-Kighlagh, principatum amis- 

 sum baud aequo animo ferentes, turbas seditionesque in finibus Aegypti 

 semper cierunt, et tandem in proelio a Muhammede devicti Barcam aufuge- 

 runt, unde postea ad el-Qàim-bimrillàhum, tunc Africae dominum profecti, 

 omni modo ad Aegyptum expugnandum hunc virum incitabant, qui jam hane 

 rem tamquam metam sibi ultimam in animo destinaverat. Princeps igitur 

 Fatimida copias in hunc finem conduxit validas, et Muhammed hoc nuntio 

 accepto ex omnibus regni partibus milites collegit, ut hostibus par esset. 

 Dum ea geruntur, litterae adveniunt khalifae , quibus Muhammedem de de- 

 fectione Muhammedis Ibn-Raiqi certiorem facit. Hic enhn vir aequo ambi- 

 tiosus ac callidus, desiderio Syriae Aegyptique flagrans, nihil intentatum 

 reliquit, quod huic prodesset consilio. Itaque anno 326 affinitatem cum 

 Muhammede contraxit, ut eum in suam societatem ab ahis abalienaret, donec 

 omnia actioni essent matura. Et vir profecto fuit minime contemnendus 

 Muhammed, id quod khalifa bene intellexit, et ut eum sibi devinciret magno- 

 pere studuit. Mense Ramadhani anni 327 (Junio — Julio 939) titulum ei 

 contulit el- lie hs c /lid, qui in lingua Ferghanae regem regum significabat 

 (zendice Khsaeta rex audit. Vid. Zeit sehr, der deutsch, mor geni. Gesellschaft, 

 Vol. VIII, pag. 227), ita nomine honorifico principem extoUens, qui praeter 

 Aegyptum et Syriam, Hedjàzam quoque et alias regiones nulli domino obno- 

 xius rexit et exercitum habuit, quem Abu-1-Mehàsin ex Ibn-Khallicano 

 quadringenta millia facit. Hoc ipso anno Muhammed ibn-Raiq, khalifa et 

 Bedjkemo Emiro-el-Umera absentibus, Baghdadum occupavit, et magnam 

 Mesopotamiae partem, pacis pretium, dominis nimis invalidis extorsit. Anno 

 sequente 328 palam rebellans Emessam cepit et Damascum castra movit. 

 Ex qua urbe, facili negotio occupata. Bedrum ben-Abd-Allah, Nedhiri (prae- 

 monentis) nomine notiorem, qui el-Ikhschidi auctoritate hane administrabat 

 regionem, abegit, et Muhammedem ben-Jezdàd vicarium suum et praefectum 

 ibi constituit. His gestis el-Ramlam et deinde el-Arischam profectus est, 

 Aegyptum invasurus. Inter ea Muhammed, farna hostis venientis audita, 

 terra marique copias adversus eum eduxit, et fratre el-Hasano gubernatore 

 Aegypti relicto, ipse usque el-Fermam castra movit. Non longe aberat Ibn- 

 Raiq, et, si Kemal-eddino credendum est, el-Ikhschid pugna hic inita victus, 

 Damascum victori tradere coactus est, ipse el-Ramlam modo et Aegy[)tum 

 retiuens. Abu-1-Mehàsin autem proeiium tunc non esse conmiissum conten- 

 dere videtur. Narrat enim, el-Hasanura ben-Tàhir ben-Jahja Alidam pacem 



