55 



312 eintiis, taiitam apud dominum mox sibi conciliavit çratiam, ut libertaté 

 donatiis mimeriljus ornaretiir summis, et ab el-lkhschido morituro filiorum 

 amborum rector constitueretur. Quo officio vir ambitione plenus ita funge- 

 batm-, ut parum vel potius nihil potentiao pupillis relinqiiens, omne in se 

 reciperot giibcrnandi et onus et praeniiinu. Successione Anudjùri in patris 

 provincias a khalifa rata facta, et rebus Syriae in ordinem redactis, novus 

 princeps comitante Kafùro Aegyptum profectus est, eoque mense Safari an- 

 ni 335 (Septenibris 946) venit. Seif-el-daula simulac sensit, urbem dama- 

 scenam a domino esse relictam, eam statim occupavit. Qua re audita Anu- 

 djùr una cum el-Hasano patruo et Kafùro expeditionem in Syriam fecit, ut 

 hosti progredienti obviam iret. Seif-el-daula, incursionem in Aegyptum nie- 

 ditans, usque el-Ramlam jam in itinere perrexerat, ubi proelio adversus co- 

 pias aegyptiacas commisse fugatus est. Fugatum victores Halebum perse- 

 cuti sunt, et hinc usque el-Raqqam vestigiis ejus inhaeserunt. Verumenim- 

 vero ut saepe alias sic in hac quoque re enarranda alii aliter scripserunt. 

 El-Mesihi enim dicit, hanc pugnam inter Seif-el-daulam et el- Hasanum solos 

 esse pugnatam, cui el-Mesudi quidem consentit, locum autem certaminis el- 

 Ledjùn nominans. Interim el-Hasan Halebo obsidenda occupatus videtur, 

 dum Anudjùr et Kafùr, Damascum castris motis, hanc urbem recuperarunt. 

 Anno tandem 336 pax his conditionibus facta est, ut Seif-el-daula Halebum 

 retineret, Ikhschidida vero ceteram Syriam haberet. Postquam Janisum 

 Munisidam, vel ut Ibn-el-Athîr contendit, Bedrum Ikhschididicum, vulgo Bu- 

 deirum (lunulam) appellatum, Damasco praefecerant, ad Aegyptum tetende- 

 runt. Quod iter ideo necesse fuit, quod Kafùro et el-Hasano aljsentibus 

 Ghalbùn quidam, el-Rifi seu regionis littoralis dominus, terram Aegypti de- 

 vastaverat suoque subjecei'at imperio. Redeuntibus illis fugit Ghalbùn, quem 

 el-Hasan secutus prehendit et occidit. Eodem fere tempore Anudjùr Djâ- 

 farum ibn-el-Fadhl ibn-el-Furât vezirum renuntiavit. Is e gente natus, quae 

 in hoc munere summo obeundo in Iraqa celebritatem quandam obtinuerat, 

 quamdiu regnum niansit ikhschididicum, in officio suo immotus stetit. 



Si auctores sequar scriptores, quos in narrationis principio nominavi, 

 mihi dubium non erit, quin Ikhschididae, quemadmodum alii hujus aevi 

 principes, praefectos regionum saepius mutasse Narrant enim Anudjùrum 

 anno 337 el-Hasanum patruuni illum vicarium suum Damasci fecisse, quem 

 postea el-Ramlae praefecit, ubi anno 342 e vita migravit et Hierosolymis 

 juxta gentiles sues sepultus est. Vir fuit multis ornatus virtutibus, belli ar- 

 tibus in primis versatus, qui, muneribus summi momenti semper functus, 

 columen hujus dynastiae vere appellandus est. Alium Damasci praefectuni 

 régnante Anudjùro Abu-Schedjàum Fatikum thesaurarium, non cum Fatiko 



