322 



strata« incolit, nulla hujus generis species est inventa *). In vicina autem insula 

 Fårön, quae e saxis graniticis est contexta , jam adest Si. paschalis varietas. — 

 Inter saxa formationis neptunicae schistuni tanien argillaceum minus quam cetera 

 fugiunt; sic v. c. omnes species, quas in Finmarkia vidimus, praecipue St. denu- 

 datum, in hoc quoque saxorum genere obviam venerunt, quamquam saepe mi- 

 nus rite evoluta. 



Duo jam praeterlapsa sunt secula , postquam species quaedam Stereo- 

 caulorum prima vice observata est, et deinde tantum abest, ut ab auctoribus 

 neglectae sint, ut nimis fere oculos botanicorum allicuerint, quare etiam nimia 

 mole synonymorum laborat vera eorum cognitio. Neque sane est, quod mire- 

 mur, nam eximia earum gracilitas et venustas non potest facere, quin unusquis- 

 que has accurate inspiciens maxima admiratione delectationeque capiatur. Pleri- 

 que veteres scriptores uno quoque ore has plantas collaudarunt, nam, ut ait 

 Hagenius, »inter pulcherrimas algas ob nitidissimam formam hie, quem describe, 

 lichen fert palmam, oculisque, si praecipue in fructificatione observatur, amoenissi- 

 mum parat spectaculum; illo aspecto vix abstinere queamus, quin eum pro vene- 

 rando in amplissima Lichenum familia sene putemus, et e facie venerabili vero- 

 simiiiter etiam nomen acutissimi Linnaei paschalis et nostri Loeselii cupressifor- 

 mis derivandum venit.» — At a principio ordiamur. 



Primus, quantum scimus, qui de Stereocaulo quodam mentionen fecit, est 

 LOESELIUS, qui in libro, qui inscribitur: »Plantas in Borussia sponte nascentes 

 e mscrptis parentis mei divulgo Joh. Loeselius fil.«, anno MDCLIV edito, 

 Museum cupressiformem ramosum commp.moYat, quo nomine, si Hagenio fides ha- 

 benda est. St. paschale significatur. Quae tarnen planta ob rarum bujus libri proven- 

 tum botanicis illius aevi parum videtur fuisse cognita, ut eliain Doonn **) Co- 

 rallina montava fruticosior spermatophora , quam Raji (Syn. ed. III. p. 66) 

 auctoritate nixi ad St. denudatum referendam censemus. 



Primus autem auctor, qui speciem quandam rite determinavit cujusque 

 opera ita distributa sunt, ut unicuique fere manu terere liceret, fuit Morisonkts, 

 qui in Historia sua plantarum universal! Oxoniensi, anno MDCIC post mörten» 



•) Semel nindo speciminnlum Si. coralluidis in Gotlandia est lectum, at in saxo granilico, quod 

 dicunt, erratico. 



") DüODius nullum edidit librum, sed hoc nonien invenitur in 'Hurto sicco Buddl.' — Prima 

 vice haec denominatio typis expressa est in Raji Syn. ed. II. (MDCXCVI), a nobis non visa, at e 

 MoHisoNio concludere licet. AITert enim ille ut synonymon i)/uÄCo/«n^o coralhidi fruticosiori - Coratlinam 

 mont, frutic. Raji Syn.- In ed. I auteni non adest et in ed. Ill noraen ei impositum Lichenoides non 

 tubulosum cinereum ramosum, totum crustaceum, affixis synoiiyrais Doobïi et Morisonii nee non falso 

 Pktiv. Gazopliyl. 



