I)E 



LAPIDE PiUNICO TUNENSI. 



SCRIPSIT 

 A. UPPSTRÖM. 



In insula, quam Glömma fluvius aquarum prope infimo cursu cingit, paroe- 

 cia est, Tune appellant, cujus in coemeterio lapis ille, de quo nunc scri- 

 pturisumus, diu negiectus humi jacebat, antea per longam annorum seriem 

 in muro coemeterii ipsius recondltus. Quo in loco lapis hie, antiquissimus 

 sane, piinium positus fuerit, digitis monstrari abhinc multa secula desitum 

 est; putatur tantum alicubi fuisse in vicinia templi Tunensium. Quem lapi- 

 dem igitur, quum suo loco reponi, id quod pietas postulabat, jam amplius 

 non posset, et quum timeretur, ne, si diutius in coemeterio jaceret, damno 

 etiam graviore, quam quo jam affectus esset, afficeretur, Christianiam, caput 

 regni, quo et majore cura servaretur et facilius adiretur, transportandum 

 locoque idoneo itcrum ponendum curavit collegium Universitatis Norvegicae 

 doctissimuin et amplissimum. Hoc anno superiore factum est. 



Quamquam igitur hic lapis tot per annos in loco minns frequentato 

 delitescebat, non tarnen omnino oculos virorum antiquitatis studiosorum 

 subterfugerat. Primus abbinc duo secula, et quod excurrit, Olaus Wor- 

 mius *) eum delineandum curavit, vitiosissimo quidem effectu, sed eo tamen, 

 ut hunc lapidem esse viros doctos non lateret. Nostra aetate W. Grim- 

 mius ^) hane Wormii delineationem explicare conatus est, sed frustra, 

 quod huic viro vitio non est tribuendum, quum e manca delineatione nil 



1) Daiiiconiin Monumentonim libri sex, 1643, pag. 478. 



2) Ueber deutsche Runen, l!S21, pag. 186 sqq. 



49 



