388 



Quod priore inscriptionis parte continetur, adeo manifestum est, ut 

 plura non opus sint. Posterior autem pars accuratioris explicationis indiget. 

 Jam vidimus nomen illud Voduride bis scriptum in monumento inveniri, 

 non ut duo homines, sed ut unum tantum significet. Hoc ita perspicuum 

 est, ut nihil possit magis. Itemque perspicuum est feminas illas, quarum 

 nomina in posteriore parte inscriptionis leguntur, aliquo necessitudinis vin- 

 culo non solum inter se, sed etiam cum eo viro, oui monumentum positum 

 est, fuisse conjunctas; nam si conjunctae non fuissent, qui fieri poterat, 

 ut quidquam de ipsis in Voduridis lapidem incideretur, et cur nomina ipsa 

 rum, si nulla necessitudine neque ilium, neque se invicem attingerent, in ejus 

 monumento confunderentur? Nullam profecto video causam, cur ita factum 

 putem, nisi si qui stulte in aHena irrumpere voluerint. Quaeritur igitur, 

 quonam vinculo necessitudinis hae feminae secum invicem et cum Voduride 

 conjunctae fuerint? Ut dicam, quod unum verum mihi videtur, Vodurides 

 hic in matrimonio habuit Ingam illani, quae prima nominatur, ex qua duas 

 saltern filias, matris ipsarum nomine appellatas, procreavit. Hoc fuit vincu- 

 lum illud, quod has feminas cum hoc viro etiam in monumento conjunxit. 

 Filios autem ex hoc connubio aut natos non fuisse, aut parentibus non 

 fuisse supcrstites, sed caelibes mortuos esse, etiam colligere licet; nam si 

 superstites fuerint, cur non ipsi suo nomine monumentum patri et matri 

 posuerunt, cur ipsi silentio praetereuntur, cur ipsi hereditatem a matre reli- 

 ctam non adeunt? Nam qui se heredes Ingae appellant, hi filii Ingae non 

 fuerunt, sed propinqui tantum; si filii fuissent, filios quoque se appellassent 

 et quod in filios conveniret, in lapidem incidendum curassent. Quod vero 

 propinqui hi se heredes appellant, non Voduridis, sed Ingae, eo ipso pro- 

 Itatur Inga hereditatem, i. e. bona inter heredes ipsius dispertienda, reli- 

 qiiisse. Utrum vero suo ipsius labore et industria Inga haecce bona para- 

 verit, an done acceperit, de utroque dubitari potest, praesertim quum omnia 

 aliis, filiabus nihil reliquerit. N^eri simillimum igitur esse videtur, eam bona 

 sua hereditate paravisse, hereditate vero a patre relicta, non a matre; si 

 enim a matre, tum quoque suas ipsius filias hereditatem ab ipsa relictam 

 adire jus fasque erat; eas autem non adiisse, ex inscriptione patet. Vide- 

 tur igitur legibus hujus gentis fuisse sancitum, ut, ubi in domo parentes, 

 iiliis filiornmve heredibus non relictis, mortui essent, ibi filiae hereditatem 

 adirent, sed tantum a p<atre relictam, non a matre, nisi paterni ejus propin- 

 qui, a quorum familia haecce bona venissent, aliquando ad eandom reditura, 

 jam quoque emortui essent. Ratio legis eo spectabat, ut, ubi in familia 

 bona et opes essent, ibi etiam manerent, non sine necessitate in aliam fami- 

 liam transirent; ex qua ratione primum sequebatur, ut, ubi et filii et filiae 

 simul essent, ibi filiarum jus filiorum jure tolleretur. 



