E. TJrra : "El Pro Corona ' ' de Vemóstenes. 269 



carpit, postea directe, ordinera f actorum jiicunde persequens, do- 

 ñee absolutum triimiphum refert, laudibus thebanum faediis ex- 

 tollens. 



Ars seu ratio disponendi in Aeschine apparet; hanc videtur 

 Demosthenes prima specie neglexisse, sed nihil hoc minus: etenim 

 est ad mirabilis non solura argumentorum colloeatione sed et ipsius 

 styli genere atque varietate ; hanc ipse Cicero miratus, id in libro suo , 

 Orator protnlit. "Itaqiie hie quem praestitisse diximns caeteris, in 

 illa sua pro Ctesiphonte oratione longe óptima, summisus á primo, 

 deinde cum de legibus disputat presius; post sensim incedens, ju- 

 dices ut vidit ardentes in reliquis exultavit audacius." 



Sed veniamus ad eam orationis partem apprime oratorie trac- 

 tatam, quae et accusationis et defensionis praecipuum caput con- 

 tinere videtur. Non minori cum vehementia et acerbitate qiiam ar- 

 tificio Aesehines non bene meruisse de República Demosthenem 

 contenderat, propterea quod omnia mala quae Athenas totamque 

 Graeeiam oppriraebant, uni Demostheni adscribenda erant. Theba- 

 norum et Athenieusium faedus principe atque auctore Demosthene, 

 ut dictum est, initum, tamquam publicae calamitatis fontem et 

 originem assignabat. Non satis obvia cuilibet hujusmodi instantis 

 accusationis fuisset refutatio. Etenim gravissima mala quae faedus 

 subsequta fuerunt ñeque solum secuta sed ex ipso derivata aper- 

 tissima erant et palam omnes conquerebantur. Ut igitur hoc insi- 

 diosum crimen diluat, instituit in primis narrationem ómnibus nu- 

 meris absolutam. Thebani faederis originem et suas in eo partes 

 cum vividissime exposuerit, ita rationem suae defensionis disponit. 

 Primum se consuluisse profitetur quod utilius fore videbatur, cum 

 nihil aliud ipsius Patriae vox per praeconem postularet : tIs á-yopeíeiv 



PovXcrai; ov tís alriáo-flai irípi t«v -TrapíXtiXuBÓTwv; oiSc ^iyyvía-daí rá. |í¿XXovt 

 'éo-ío-eai; siquid utilius, ait, tu Aesehines, prospiciebas, cur non illud 

 proposuisti ? 



Hoc vitium omnium proditorum commune est. Mox affirmat non 

 solum illa tempestate nihil, aptius inveniri potuisse, sed nec in 

 praesenti quidem occasione. Si quis est, máxima confidentiá inte- 

 irogat; si quis vestrum est qui meliora videat consilia his quae ego 

 suasi, nobis ea manifesta f aciat : me tune errasse confitebor. Tertio, 

 quae evenerunt non .culpae hominis vertenda sunt sed fortunae vi- 

 tio: in manu enim suasoris solum praesentia sunt, exitus vero 

 poenes Déos est. Disputans hic de Providentia divina sententias 

 veré sublimes profert, quas quilibet christianus orator non dedig- 



