E. TJrra: "El Pro Corona" de Démosteles. 271 



quac eo tendit ut omni aiietoritate et gratia apud audientes accusa- 

 torem spoliet prorsus et invidiosum reddat. ¡ Quaní nobis videtur 

 adesse et coram agere Aeschynes dum turpitudinem suae privatae 

 atque publicae describit! Magna vero convivía in his postremis 

 locis inveniuntur, quae nostrae religionis sanctissima caritas, nostri- 

 que temporis humanitas et cultura non toleraret. 



Denique in fine orationis brevem coUectionem scu ávaK€«|)aXaiúj<riv 

 institiiit, quae simul peroratio appellanda videtur, in qua exhibet 

 qualem bonum civem esse oporteat, et quemadmodum deprecatione 

 exorsus fuerat, ita ad déos conversus, et bonis civibus proemia et 

 proditoribus ruinam exposcens, longissimae orationi "pro corona" 

 finem imponit. 



In tam ancipiti et periculoso certamine Demosthenes victor- 

 eravit; adversarius, cum suffragiorum quintam partem non obti- 

 nuisset, urbe cederé coactus est, et Rhodum se contulit, ubi elo- 

 quentiae scholam instituit, quae diu post ipsum florentissima per- 

 mansit. Ibi, cum aliquando palam Demosthenis hanc orationem 

 suavissima et potentiore voce legeret, admirantibus rhodiis operis 

 praestantiam, respondisse f ertur : ' ' Quanto magis admiraremini si 

 ipsum audissetis." Ex quo, ait Cicero, satis significavit quantus 

 esset in actione, qui orationem eamdem aliam, esse putaret auctore 

 mutato, et sane ipse Demosthenes, quid esset in toto dicendi opere 

 primúm interrogatus, pronuntiationi palmam dedit; eidemque se- 

 cumdum ac tertium locum, doñee ab eo quaeri desineret; ut eam 

 videri posset nam proecipuam sed solam judicasse. 



Dixi. 



